ชอบดอกหญ้าเล็กๆริมทางเหมือนกันค่ะ

ความเป็นธรรมดาของริมทางเดินคือกอและดอกหญ้า เราเห็นทางเดินและพืชพรรณริมทางจนชินตานะคะ แต่น่าแปลกที่เรามักไม่ใส่ใจดอกหญ้า

ช่างเหมือนกิเลสเลยค่ะที่อยู่กับบุคคลจนเป็นเรื่องธรรมดา และเพราะความเป็นธรรมดา จึงไม่ใคร่ได้รับการสังเกตุ เมื่อไม่ได้รับการสังเกตุ ก็ไม่ได้ "กำหนดจับ" มาพิจารณาเพื่อแก้ไข มาทำให้หมดไป กิเลสก็ยิ่งงอกงามราวหญ้าแตกกอ

แต่ถึงแม้จะสังเกตุ หนึ่งกิเลสก็เปรียบเหมือนดอกละอองหญ้า เราจับเพียงนั้นหนึ่งขึ้นมาดู ยังไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนนะคะจึงจะทำลายได้หมด แล้วที่เหลืออีกมากมายล่ะ??

ก็คงบอกแต่ตัวเองได้ว่า ไม่ต้องทุกข์ที่ยังมีอีกหลายละอองที่มองไม่เห็น ขอแค่ทำที่เห็นให้ค่อยๆเหือดแห้งหมดไป หมั่นดูใจเผื่อจะเห็นละอองหญ้าดอกใหม่ ... ก็พอนะคะ

คิดถึงค่ะ