อยากจะให้..บันทึกนี้ของ..ท่านได้ไป..ปรากฎทุกแห่งหน..ของสถาบันการเรียนศิลปะ..ทั่วทั้งประเทศ...ที่คนเข้าใจและอ่านเป็น..ได้วิเคราะห์..และวิจารณ์ได้ในสิ่งที่เห็นและเป็น.."ศิลปะ.."กับการจำกัดความของความหมาย..

"ศิลปินแอบอ้างและอหังการ"เป็นปรากฏการณ์การเรียนรู้ผิดๆเปรียบดุจ"กิ้งก่าได้ทอง..ในนิทาน"ศิลปินผู้สร้างโวหาร..โอ้อวดตน..ที่โดนธรรมชาติ..สั่นแผ่นดินลงโทษไปเมื่อเร็วๆนี้ยังหาสำนึกไม่..มัวเมาสร้างส้วมปิดทองต้องล้างขี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..(คงจ้างน่ะไม่ได้ล้างเอง..อิอิ)..เลยไม่เคยรู้จริงว่า..ตนเป็นศิลปิน..จอมปลอม..เห็นแต่เงินที่หลอนได้จากภาพมายา..ที่ตนสร้าง..มามัวเมายอมยาคนที่หลงเชื่อ..คารม..แปดเปื้อน..อิอิ)...

ขอไว้อาลัย..กับ"ต้นไม้ต้นมะหาดต้นนั้น..ที่มีความจอมปลอมมายาแห่งความคิด..เข้าไปทำลาย..ชีวิต.."

สงสาร..ที่"ต้นไม้พูดไม่ได้"...แต่เราๆนี่แหละ..จะพูดแทน..ต้นไม้...จนกว่าชีวิตจะหาไม่...