ดิฉันกระจ่างชัดนะคะกับสิ่งที่ีคุณเล่า เพราะเติบโตมาในบริบทเดียวกัน

การที่ชีวิตวัยเด็กได้เติบโตมากับธรรมชาติที่เนิบช้าทว่าอบอุ่น ช่วยให้มีเวลาสังเกต ใคร่ครวญ ไตร่ตรองและตกผลึกสิ่งต่างๆ ได้เยอะโดยไม่มีตัวช่วยมากมายเช่นในปัจจุบันที่ทุกอย่างฉับไว(เกินไป)ที่อาจชี้นำความคิดจนคนไม่ต้องคิดอีกต่อไป เพียงแค่อ่านแล้วก็เชื่อโดยอาจไม่ทันได้คิด ดิฉันเห็นภัยตรงนี้มากกว่าจะเป็นคุณ(สำหรับเด็กๆ ที่ยังไม่รู้เท่าทัน)

ดิฉันโชคดีที่ได้เลี้ยงลูกในยุคที่ Internet ยังไม่ครอบงำ และตั้งคำถามแทนพ่อแม่สมัยนี้ว่า เขาจะดูแลลูกให้รู้จักคิดใคร่ครวญโลกแวดล้อมตามสภาพจริงได้อย่างไร หลานๆ ดิฉันก็ต้องเติบโตมาในโลกที่ว่องไวและอลหม่านแบบนี้

พวกคนรุ่นใหม่คงมีคำตอบ?? คนใกล้แก่อย่างดิฉันยังไม่มีคำตอบ แต่ห่วงใยว่ามิติด้านที่อ่อนโยนของมนุษย์จะหายไป

ดิฉันพลาดการติดตามคุณมาตั้งนานได้อย่างไร

ขอสวัสดีปีใหม่ด้วยภาพลายเส้นของลูกชายค่ะ