ดีใจจริงๆ ค่ะที่ได้อ่านบันทึกอาจารย์อีกครั้ง

ไม่เห็นภาพก็ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันมีภาพฟาร์มเฮ้าแบบไทยๆ อยู่ในหัวมาแต่เล็กแต่น้อย แค่หลับตาก็แลเห็นภาพค่ะ  เป็นความสุขลึกๆ ของคนรักบรรยากาศเงียบสงบของบ้านไร่ปลายนา ที่ไม่มีวันได้เห็นอีกแล้ว

พักนี้ดิฉันมีภาระงานเร่งด่วนคือขนย้ายสมบัติออกจากบ้านหลวงในโรงพยาบาลค่้ะ  รื้อเข้าของเจอแต่สมบัติลูกสมัยเขายังเล็กๆ แล้วก็นั่งคิดถึงภาพเด็กตัวน้อยๆ ๒ คนแล้วก็ไม่ค่อยได้เก็บของสักเท่าไหร่ ยิ่งเจอเรียงความที่เขาเขียนถึงแม่แล้วนั่งน้ำตาไหลอยู่นั่นแล้ว...

คิดถึงอาจารย์นะคะ