หายเร็ววันนะครับอาจารย์...

ไข้ และหนาว แถมเหงาเข้ามาทักทายเสมอ...

ถ้าไม่ไข้ คงไม่มีบทกวีที่งดงามเช่นนี้ครับ....

ตอนทำงานใหม่...ผมพอมีเงินบ้าง...ออกเดินทางจะไปปาดังเบซา...ไม่ไกลเลย...

แต่รถทัวร์คว่ำ....

แล้วก็ได้มานอนที่ ร.พ.ศรีธรรมราช...เกือบสองสัปดาห์...

เพียงโทรกลับมาบ้าน...อย่าห่วง...ไม่ต้องมาหา...เดี๋ยวกลับ

ฝากพี่พยาบาลส่งจดหมายลางาน...

ทุกคนรู้ว่า ผมทำงานด้านสุขภาพ...มาจากอีสาน...ทุกคนเอาขนมเอาข้าวมาให้

ทั้งที่ไม่รู้จักกันเลย...ผมเหงา และหนาว

ทว่าหวนคิดเมื่อไหร่...ฟ้าสุกสกาวและแสงจันทร์ยังพราว ในหัวใจ...เสมอครับ