ผมชอบอ่านเรื่องเบาๆของอาจารย์นะครับ...

ทำให้ยิ่งรู้สึกว่าอาจารย์เป็นคนธรรมดามากๆ...

ผมอาจจะต่างกับอาจารย์ตรงเรื่องฟังเพลง ตรงที่ฟังมาตั้งแต่เด็กเลยครับ แต่ไม่ได้เก่งฉกาจในเรื่องดนตรีคลาสสิค และแจ๊ส พยายามดัดจริตไปฟังแจ๊สอยู่พักหนึ่งก็เพราะดี ที่ต้องดัดจริตฟังเพราะลูกชายเรียนดนตรีแจ๊ส จะได้เอาไว้คุยกับเขา แต่แล้วก็ไม่สำเร็จเพราะเข้าไม่ถึง ไม่ชอบจริง ถามว่าแล้วยังฟังอยู่ไหม ฟังครับ...ในไอโฟนของผมมีแจ๊สที่ลูกชายชื้อผ่าน iTunes Store เป็นจำนวนมาก (พ่อลูกใช้บัญชีเดียวกันเพื่อความประหยัด)

ส่วนคลาสสิคชอบมาก แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ฟังแล้ว สงสัยชักจะอายุมากขึ้น อยากฟังอะไรที่สบายๆ เลยกลับมาฟังเพลงเก่าๆ เชยๆ ไม่ต้องคิดอะไรมาก และระบบ iTunes Store ทำให้ได้ค้นพบเพลงซึ่งตัวเองซื้อเทปคาสเซ็ท หรือแม้กระทั่งแผ่นเสียงฟังสมัยที่เป็นวัยรุ่น ในคุณภาพเสียงสุดยอดมากๆ ซื้อเฉพาะเพลงที่ต้องการ จัดระบบได้ง่าย

พูดถึงวัยเด็กอีกนิดครับว่า ผู้ปลูกฝังให้ผมฟังเพลงคนแรกคือ พ่อของผมเองครับ และเพลงชุดแรกที่ฟังอย่างตั้งใจที่สุดคือ ชุดมนต์รักเพลงสวรรค์ หรือ The Sound of Music ฟังจนจำได้หมด ส่วนแม่เป็นผู้สนับสนุนให้รู้จักดนตรี โดยซือเครื่องดนตรีแบบนักเรียนให้เนึน ตะเข้ หรือจะเข้ (จากสนามหลวงสมัยนั้น รู้สึกว่าราคา ๒๕ บาท) แต่ที่เป็นชิ้นเป็นอันคือ เมโลดิก้า ครับ

ส่วนเพลงอีกประเภทหนึ่งที่อยู่ในใจตลอดกาล และหาฟังในเครื่องการบินไทย หรือเครื่องไหนๆไม่ได้เลยก็คือ เพลงเพื่อชีวิต โดยเฉพาะของน้าหงา สุรชัย จันทิมาธร ชอบรุ่นเดิมๆที่เล่นเต็มวงกับคาราวาน รวมทั้งชุดที่เล่นโดยมีวงบางกอกซิมโฟนี back up ฟังแล้วฟังอีก เช่น เพลงสันติภาพ เป็นต้น ชอบมากครับ

กราบขอบพระคุณที่มี Blog ของอาจารย์ให้ติดตามได้ทุกวันครับ

พีรวัศ กี่ศิริ