เมื่อเราไปยืนฉี่ในที่ที่ไม่สมควร แล้วมีผู้พูดกันว่า เอะ เขาทำไมทำเช่นนี้

นั่นคือคำพูดของคนอื่น หากเราเก็บมาคิด ก็จะทำร้ายเรา เราใยไม่ยืนฉี่ไปแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อนเล่า (นี่คือแนวคิดของวรรณกรรมที่อันตรายนี้)

แน่นอน เขาอาจจะพบว่า ผู้ทีากระทำการไม่สมควรอยู่นั้น ทองไม่รู้ร้อน แต่เขามีสิทธิ์อย่างเต็มที่ ที่จะสงสัยว่า "พ่อแม่เราสอนเรามาอย่างไร"

นี่คือ การเตือนว่า ร่ายวรรณกรรมอะไรให้ลูกหลานไทยกันบ้าง ทุกวันนี้ ถึงมีแต่ผู้เนรคุณรอบตัว หายใจออกมาก็แพร่เชื้อเนรคุณ เข้าในถังออกซิเจนใบใหญ่นี้แล้ว. ทำเถิด ลดบรรยากาศเนรคุณ ด้วยการปราณีตในวรรณกรรมกันบ้าง

และการทำลายล้างการจักเตือน มิได้ทำให้แผ่นดิน กุศลขึ้นได้เลย รับประเทศไทย จงแสวงกุศลให้ประเทศเถิด