อ่านไม่ออก...เขียนไม่ได้...อะไรนี่..!

ไฉนขึ้นมา ป.4 ได้ล่ะนั้่น

สาม - สี่ ปี อยู่ทำอะไรกัน

ก ถึง ฮ น่าขัน..ไม่จำเลย...

.................

สัมผัสแรก...แล่นปรี๊ดดดด...ขึ้นสมอง

อย่างนี้ต้องทำไฉนดีล่ะเหวย

อ่านก็ขัด...เขียนก็ข้อง...ต้องลงเอย

ครูไม่เคยพบเห็น...เป็นอย่างนี้

.................

นี่เป็นความรู้สึกจริง ๆ เมื่อสมัยที่ครูมะเดื่อเป็นครูใหม่ ๆ รับหน้าที่สอนภาษาไทยชั้น ป.4

ป.5 และ ป.6  เด็กขึ้นมาถึง ป.4 ได้แต่นั่งทำตาปริบ ๆ อ่านเขียนไม่ได้ ...เครียดดดมาก

ไม่นึกโทษเด็กเลย  โทษครูล้วนๆๆๆๆๆๆๆ  ก็จริงไหมล่ะ ปล่อยเด็กให้ผ่านมาจนถึง ป.4 ได้

ไง ทั้ง ๆ ที่เด็กอ่านเขียนไม่ได้.......แล้วคุณมะเดื่อจะทำอะไรได้ล่ะ..นอกจาก " ทำใจ"

เริ่มสอน ป.1 ให้กับเด็กใหม่ ได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้น ไม่หวังอะไรนอกจากให้เด็กอ่านได้บ้าง

เชียนได้บ้างก่อนที่จะจบ ป.6  จากนั้น...ก็ทำใจมาตลอดจนถึงทุกวันนี้  ... ไม่กลัวแล้วกับ

เด็กอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้  ... (ถ้าไม่ใช่เด็กพิเศษชนิดรุนแรง...สอนได้สบายมาก )

แต่ใจ...ยังโทษครูชั้นล่าง ๆ อยู่ดี...ปล่อยมาได้ไง..ไม่สงสารเด็กเลย.....อย่างนี้

ไม่ให้อภัยเด็ดขาด..!!!!