มีมดสองตัว เที่ยวเดินเสพออกซิเจนในชั้นบรรยากาศ มดแดงได้กล่าวว่า ออกซิเจนนี้ ใครสร้างกันนะเนี่ยะ มันช่างมีประโยชน์ต่อทุกชีวิตจริงๆ มดดำว่า อย่าสนเลยมันคือธรรมชาติที่สร้างมาให้เรา. มดแดงว่า งั้นก็ต้องขอบคุณไปยังเจ้าของธรรมชาติ เจ้าของเครื่งผลิตออกซิเจนซินะ. มดดำว่า อย่างมงาย และอย่าไปเปิดกว้างเช่นนั้นเลย เราปิติสุขที่ได้ขอบคุณเครื่องผลิตออกซิเจนอยู่แล้ว ไม่มีใครเคยเห็นเจ้าเมืองธรรมชาติที่ทั่วโลกเขากล่าวนามนั้นเลยนะ. มดแดงว่า ไม่เห็นก็ตระหนักรู้ กำหนดรู้และมีตรรกะนะ ว่าขอบคุณและกตัญญูไว้ก่อนปฏิเสธก็ได้นี่นา. มดดำว่าไม่เอาหรอกงมงายไร้สาระ จิตเราถูกฝึกมาให้เชื่อว่า สามารถกำหนดจิตในการห้ามกตัญญูยังสูงสุดเพื่อการเทียบเท่าชาวโลก. มดแดงว่า ไม่เอาหรอก เราไม่ยอมฝึกจิตให้ไปห้ามกตัญญูต่อผู้ให้ออกซิเจนบรรพบุรุษเราหายใจหรอก เราจะกตัญญูไปพลางๆและไม่แนะนำให้ใครเนรคุณ เรารักนายเราก็จะแนะนำให้นายเป็นผู้เดินทางที่ ไม่หายใจออกแบบมีเชื้อเนรคุณปิดกั้น แพร่ออกไปในอากาศนะ. มดดำว่า “งมงาย ไม่มีเหตุผล ไม่เปิดกว้าง ไม่สันติ ไม่มีปัญญา” แล้วก็เดินทางวิจารณ์มดแดงในสิ่งที่ตนไม่ยอมคระหนักรู้ มีคุณค่านั้นเป็นสิ่งปฏิเสธเนรคุณ. แต่ปากก็มุสาว่าไม่มี แต่วิจารณ์อย่างถนัดปากกันไปทั่วอย่างไร้สติ ไร้ศีลไร้สมาธิ.

นิทานให้ตรองว่า มดตัวใดกตัญญูอย่าสูงสุด คิดอย่างเปิดกว้างไม่ปิดกั้น มีเหตุมีผล สัมผัสอย่างมีสมาธิว่าตนเสพ สูดอะไรในทุกๆวินาที ตามลมหายใจเป็น.