(วิสัชนา)
๐กาลนั้นมหาดเล็กแม้น             จงรัก  ภักดิ์เฮย
กล้าเพ็ดทูลถามหลัก                ปิ่นเกล้า
ข้าพระองค์คิดครวญจัก              มิจ่าง  จินต์แล
โปรดประทานข้าเจ้า                แจ่มแจ้งจารเศียร

(องค์กษัตริย์ตรัสตอบดังนี้)

๐(๑)เจียนจ่อยมราชล้วน          ยากหนี
หมู่แพทย์ผู้ปราชญ์มี              ปรัชญ์แก้ว
ห่อมโหสถปรุงชี-                  วาตม์กลับ    คืนแฮ
ก็ย่อมยากหลีกแคล้ว             คลาดคล้อยขาดขันธ์

๐(๒)ทรัพย์สินอันมากล้น         คณนา
ใครจักอาจนำมา                  ต่อเชื้อ
สิ้นชีพเพชรจินดา                 พลอยหมด
กี่โกฏิกี่ล้านเรื้อ                   ร่อยร้างเหลือศูนย์

๐(๓)จรูญจำรัสครั้ง              แรกมา
เพียงคู่คือหัตถา                  เปล่าเปลี้ย
ยามจากย่อมจากลา             มือเปล่า
เหลือลัพธ์ร่างต่ำเตี้ย             ติดพื้นโลงลาญฯ

ไร้นาม ๑๗/๐๙/๒๕๕๖

บ้านกลอนไทย > บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ > หมวดบทกวี บทกลอนให้แง่คิดกับการดำเนินชีวิต > กลอนธรรมชาติ+กลอนปรัชญา

....ไร้นามยอดยิ่งแล้............ดั่งเคย
หาใช่ร้อยกรองเผย.............เด่นล้ำ
แจงธรรมพิสดารเฉลย..........กระจ่าง
แบบอย่างผู้รักษ์ค้ำ............สิ่งต้องพึงเจริญ

แจง ก. กระจายออกเป็นส่วน ๆ , พูดหรือเขียนขยายความออกไป
พิสดาร [พิดสะดาน] ว. กว้างขวาง, ละเอียดลออ
เฉลย [ฉะเหฺลย] ก. อธิบายหรือชี้แจงข้อปัญหาต่าง ๆ ให้เข้าใจ
เจริญ [จะเริน] ก. เติบโต, งอกงาม