มันเหมือนเป็นชะตากรรมของผู้ที่มีศักยภาพที่จะถูกสังคมรอบข้างเข้าใจผิดด้วยนะครับ และยังมีผู้มีศัยภาพส่วนหนึ่งที่กว่าจะได้รับการยอมรับว่าประสบความสำเร็จ ท่านก็ได้หักซ้ายขึ้นโทลเวย์ด่วนตายจากโลกนี้ไปก่อนเสียแล้ว ทิ้งไว้เพียงผลงานที่ผู้คนกล่าวขาน เช่น  วินเซนต์ แวน โก๊ะ และ โรเบิร์ท ชูมันน์ ผู้ร่วมชะตากรรมในโรงพยาบาลจิตเภทเช่นกันกับ ฟรีดริช นิชเช่ สองรายหลังนี่ประสบความสำเร็จได้รับการยอมรับในระดับหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ชื่นชมความสำเร็จนานก็สิ่น

ส่วนตัวผมยกย่อง ลุงพริงเกิ้ล ในเรื่องของความยึดมั่นในพรสวรรค์ครับ แกไม่ยี่หระและสะบัดบ๊อบ...เอ้อ หนวด ใส่ผู้ที่ตีความปรัชญา Will to Power ของเขาผิดๆ หาว่าเป็นการชี้โพรงกระรอกให้ลุงหนวดขายแก๊ซอีกหนวดที่ชื่อเสียงแกไม่ค่อยดีนักนำไปเป็นหลักยึดปฏิบัติทำสงครามจนสันตะโร ในช่วงหลังของชีวิต ลุงนิชเช่เขาก็เลยเล่นเขียนหนังสือในโรงพยาบาลจิตเภทมันซะเลยครับ (เอาสิ...บ้าก็บ้า ข้าเขียนยังไม่จบนี่)