เสียงร่ำลามาลีที่แสนเศร้า
ฤาถึงคราวจากกันให้หวั่นไหว
จะทิ้งร้างทุ่งจรุงสู่กรุงไกล
ทิ้งกลิ่นไอมาลีที่คุ้นเคย
เมื่อถึงเหตุจำเป็นดังเช่นกล่าว
จากชั่วคราว... ตลอดไปให้เฉลย
เจ้าจำปีจะทำใจให้คุ้นเคย
เพื่อชดเชยความเหงาที่เฝ้ารอ
หากแม้นฝืนคืนนับกลับไม่ได้
จงทำใจลืมมาลีเหล่านี้หนอ
อย่าทุกข์ใจให้เศร้าการเฝ้ารอ
ก้าวเดินต่อต่อไปไร้กังวล
เพราะเราจะสื่อสารผ่านสายลม
แทรกผสมสำแดงทุกแห่งหน
เจ้าคนไกลได้สดชื่นรื่นกมล
จะผ่อนปรนโหยหาคราจากกัน
จงวางใจมุ่งมั่นสัญญานี้
จงไปพบสิ่งดีดีที่ใฝ่ฝัน
แม้นได้อย่างเสียอย่างก็ช่างมัน
โลกธรรม์เก่าเก่าเข้าใจพอ