สวัสดีค่ะ คุณkati
ดิฉันเลือกเข้าบันทึกนี้ เพราะสมัยอยู่กรุงเทพฯ(เคย)ชอบดูหนังโรงในโรงหนังเป็นชีวิตจิตใจ ตอนนี้อยู่ต่างจังหวัด จึงไม่ใคร่ได้ไปดูหนังโรง แต่ยังจำบรรยากาศในโรงหนังได้เสมอ ว่าสามารถสะกดความรู้ตัวตนของเราให้หายไป เหลือแต่อารมณ์และความรู้สึกล้วนๆ .......
.......และบันดาลให้เราเป็นไปได้ต่างๆจนกระทั่งมนต์เนรมิตนั้นจบสิ้นลง......
ดิฉันเคยอยากเป็นคนเขียนบทหนังฝรั่ง (ความฝันแบบเด็กๆนะคะ) ครั้นเมื่ออายุมากขึ้นและตื่นจากฝัน ก็ได้เห็นว่าการจะ "สร้าง" อะไรสักอย่างนั้นมิใช่ของง่าย
เห็นคุณโดม สุขวงศ์ มุ่งมั่นเรื่องหอภาพยนตร์แห่งชาติแล้วชื่นชม เคยได้พบตัวจริงสมัยเรียนปริญญาโท ก็รู้สึกว่าคนที่มุ่งมั่นเอาจริงทุกคนมีลักษณะร่วมอะไรบางอย่าง
อะไรบางอย่างจะบอกเราว่าเขาพร้อมที่จะทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อสิ่งนั้น........
............ทิ้งค้างไว้อย่างนี้ เพราะเริ่มจะตั้งคำถามตัวเองอยู่บ้างเหมือนกันว่ากำลังจะทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อสิ่งใดน่ะค่ะ........ : )