ผมกลับบ้านปลอดภัยนะครับ...ดีใจที่ได้เจอคุณชลัญธร และน้องไจ่ไจ๋ ที่มาสมทบภายหลัง....แอบทึ่งคุณโจ้หลายเรื่อง...น้องไจ่ไจ๋ ก็เป็นเด็กร่าเริง และเป็นธรรมชาติ...แอบเขินถึงมากที่สุด ที่น้องมาหอมแก้ม เพราะลูกชายเขาไม่ได้ทำนานแล้ว...ที่ผมลูบแก้มผม เพราะกลัวน้องเค็มแก้ม...เพราะเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว...คงต้องยกโขยงครอบครัว ไปเที่ยวพิมายแล้วครับ.....ขอให้มีพลังในทุกๆ วัน ต่อไปนะครับ