อ่านแล้วยิ้ม และเข้าใจ ผมอยู่กรุงเทพฯ มา20กว่าปี พอขับรถเข้าในกลางกรุง ก็มีอันงง และเจอสภาพเครียด แออัดยัดทะนาน ดีหน่อยทุกวันนี้มีรถไฟฟ้าใช้ รวดเร้วตรงเวลา แต่เวลาเร่งรีบ เช้า เย็น ก็โกลาหลเหมือนกันครับ ไม่มีที่จะแหย่ขาขึ้นได้

คนกรุงฯใช้ชีวิตที่เร่งรีบ เครียด ด้วยความเคยชิน จึงหารอยยิ้มยากหน่อยครับ

เช่นกันกับงานนี้ผมอยากไปร่วมแต่เกรงใจผจก.ไม่อยากลางาน เพราะปกติก็ลาป่วยพบแพทย์บ่อยอยู่แล้ว จึงได้แต่ติดตามที่บันทึกของกัลยาณมิตรนี่ล่ะครับ

วันหลัง ชลัญ มาแถวบางนา ก็บอกได้นะครับ บ้านผมมีห้องว่าง พักกันได้หลายคนเลยทีเดียว

รออ่านตอนต่อไปอยู่นะครับ

 :).....