(ต่อ)

หลวงปู่บอกมารู้ตัวอีกทีก็ถึง รพ. แล้ว.......................คืนนั้นเราพักที่ รพ.  อาจารย์หมอ ผอ. รพ. ยกชั้น 8 ให้หลวงปู่พักทั้งชั้น.....  หลวงปู่คงได้พัก อาการท่านดีขึ้น  อาจารย์หมอ ผอ. รพ. ถามไถ่อาการหลวงปู่ วัดความดัน  ปกติ แล้วบอกว่า พรุ่งนี้เช้าจะมาตรวจหลวงปู่อีก  ผมคิดว่าหลวงปู่ ท่านจำวัดน้อยมาก และทำงาน โยธา และเร่งสั่งสอน ลูกศิษย์ทั้งวัน กลางคืนไม่ได้พัก สังขารท่านเลยไม่ไหว..................

ท่านเล่าว่า วันก่อนระหว่างเดินอยู่จะข้ามสะพาน แล้วหน้ามืด วูบไป แต่ก็ตั้งจิตใจเดินต่อไป ให้ถึงใต้ต้นไม้อีกฝั่ง (ต้นอะไร ผมก็แปลไม่ออกครับ ขออภัย ภาษาไม่เข้มแข็งครับ) ผมสัมผัสได้ว่า ถ้าเราตั้งใจจะทำอะไร ที่จะเอาชนะใจตน หลวงปู่เป็นตัวอย่างที่ดีมากๆ บุคคลหนึ่ง  ถ้าจะบรรยายในเชิงความเคารพศรัทรา หลวงปู่ท่านได้พิจารณาสังขาร กับจิต แยกออกจากกันอย่างไม่ให้เป็นทุกข์ เพราะความรู้สึกที่ผมสัมผัสได้ท่านไม่ได้แสดงอาการทุกข์ต่อการเจ็บป่วยเลยจริงๆ ซึ่งถ้าเทียบกับตัวผมเอง แค่หน้ามืดจะเป็นลมก็ วิตกกังวล โวยวายไปแล้ว.....555

ผมใช้เวลา คิดว่า ไม่ถึง ชั่วโมง จาก ใต้ผาแต้ม อ. โขงเจียม วิ่งมาที่ รพ..........ถึงเวลาประมาณ 00.30 น

คืนนั้น เรา โยม 2 เณร 1 และหลวงปู่ นอน จำวัด อยู่ข้างๆกันในห้องประชุมใหญ่ ชั้น 8.................................

  (ลืมบอกไป ผมเอารถไปเติมน้ำมันเต็มถังรอไว้แล้ว.......ทันทีหลังจากส่งหลวงปู่  555)