นั่งอ่านแล้วตื่นเต้นไปด้วย  แล้ว หลวงปู่ท่านดีขึ้นหรือยังค่ะ  

ชลัญเป็นคนหนึ่งที่ไม่กลับไปเสียใจในสิ่งที่ผ่านมาแล้ว  เพราะในระหว่างเหตุการณ์หรือวิกฤตที่เข้ามาในชีวิตนั้น  บางครั้งเราไม่สามารถ control หรือ พยายามใช้หลักธรรมอะไรได้ ทั้งนี้เนื่องจากขณะนั้นมีเหตุอะไรมากระทบ  มีปัจจัยร่วมใดบ้าง สิ่งแวดล้อมขณะนั้นเป้นอย่างไร  นั่นเอง  แต่ชลัญจะนึกทบทวนต่างหากว่า หากเกิดข้อผิดพลาดที่แก้ไขไม่ได้ ด้วยฝีมือชลัญแล้ว  ชลัญจะกลับไปขอโทษในสิ่งที่ได้กระทำผิดทุกครั้ง ไม่ขอร้องให้ใครยกโทษ  เพราะบางสิ่งอาจไม่เพราะเช่นนั้นจึงไม่มีทางที่จะอธิบายกันให้เข้าใจ  การยอมรับกับความผิดพลาดจึงเป็นหนทางที่ดีที่สุด  คำขอโทษเป็นทางออกเดียวที่ชลัญรู้สึกว่า สามารถรับผิดชอบสิ่งที่ทำพลาดไป  จะเหมือนเดิมหรือไม่นั้นอยู่ที่บุคคลที่เป็นตัวแปรที่เกี่ยวข้องที่จะยอมรับและเข้าใจคำขอโทษของเราแค่ไหนค่ะ