"แย้"..เป็นสัตว์ที่เขาว่า..เลื้อยคลาน..แต่..วิ่งเร็วเป็นบ้า..คนจับแย้..ฉลาดกว่าแย้หน่อย..เอาที่ดักแย้ไว้ที่ปากรู..จับได้..หักปาก..แขวนคอเป็นพวงๆ..เมื่อก่อนจะมีแย้เหล่านี้ขาย.ข้างทางรถไฟสายกาญจนบุรี..เหตุผลที่ต้องหักปากแย้เป็นเวรเป็นกรรม..เพราะไม่ฉะนั้นแย้ตายเร็วก็จะกินไม่ได้ทำนองนั้น..เรื่องนี้..คงเหมือน.."ปู" เมืองจีน..ไปโตแถวเยอรมัน..ๆ..จับส่งไปขายเมืองจีนปรากฏว่าตายก่อนถึงเน่ากินไม่ได้..และป่านนี้ยังไม่มีวิธีที่จะขายปูเป็นๆให้กับจีนได้อย่างไร..แม้ว่าจีนบอกว่า..แพงเ่ท่าไรก็ซื้อ..แต่ขอให้เป็นปูเป็น...อ้ะ...กลับมา."เรื่องของแย้"..สับพผัดเผ็ดกระเพรา..อร่อยเหาะเลย..สมัยก่อนไม่มีสารพิษเต็มทุ่งเมืองกาญจนเหมือนสมัยนี้..และเดี๋ยวนี้มีแต่ทุ่งไม่มีแย้...๕๕๕....แถมเคยไปแก่งละว้า..ที่เหลือแต่ชื่อ....เมื่อก่อนคนรุ่นพ่อ..จะผัดเผ็ดแย้ให้กิน(เป็นเนื้อประเภทเดียวที่หากินได้ในป่าที่ไม่ทำลายระบบนิเวศน์แต่อย่างไร)..ปลายสมัยพ่อ  คือแก่งละว้าหายไปในสายน้ำ..เพราะมีเขื่อนเกิดขึ้น...แย้ก็หายไป..มีแต่."ทัวร์ ริด"..อิอิ..อาหารที่ทัวร์ ริดกิน..คือ..มาม่า...๕๕๕....(นี่คือ..แย้..จ้า..อาจารย์ ขจิต.จ้ะ.เกิดทันรึเปล่าเนี่ยะ..คงกินแต่"มาม่า"มั้ง..อ้ะะะๆๆๆๆ...ยายธี