ขอบคุณอาจารย์ป๊อบมากค่ะ  หนูทำคนไข้ผู้ใหญ่  โดยเฉพาะอัมพาตครึ่งซึก  และพบผู้ป่วยที่มีปัญหาเรื่องเซ็นส์บ่อยมาก  สมัยก่อนแรกๆ ก้อให้ผู้ป่วยใช้ตาช่วยควบคุมการเคลื่อนไหว  แต่ไม่ค่อยดี  ผู้ป่วยเครียดง่าย  และหลังจากผ่านการอบรมทั้ง NDT และ SI  ก็เริ่มรู้สึกว่า การรับความรู้สึกของคนเราฉลาดกว่านั้น  จึงลองให้ผู้ป่วยกระทำกิจกรรมโดยให้คิดแค่ว่าจะทำอะไร ห้ามคิดว่าอย่างไรเด็ดขาด  เช่น กำแก้ว  ก็คิดแค่ว่ากำแก้ว ( เน้น proprioceptive joint เพราะคิดว่าเราจะหยิบจับอะไรได้ดี  เซ้นส์ที่ต้องรู้เรื่องมากที่สุดต้องเป็นข้อ  ไม่ใช่ตา) แล้วให้ผู้ป่วยจับความรู้สึกของมือตัวเองว่ารู้สึกอย่างไร  ปรากฎว่าผู้ป่วยสามารถทำกิจกรรมได้ดี  แม้ว่าปัญหาเรื่องเซ้นส์ยังไม่หายไป  หรือลดลง  บางคนทำกิจกรรมได้เกือบเหมือนปกติแม้ว่าแขนขามันจะชาเหมือนเดิม  ก็รักษาไปตามเซ้นส์ของตัวเอง  555  แต่เพิ่งรู้ว่าตัวเองน่าจะใช้การกระตุ้นการทำงานของ  Mirror Neuron  ก็วันนี้แหละค่ะ  นึกว่าตัวเองรักษามั่วมาตั้งนาน  เพราะแม้แต่กิจกรรมการลุกจากเตียงของคนไข้  หนูก็ไม่ยอมให้มีการเกี่ยวขาช่วย  มันก้อเลยไม่เหมือนที่เรียนกันมา  ก็กลัวว่าตัวเองจะทำไม่เหมือนใคร  555

ปล.  ในความคิดของหนู  การทำกิจกรรมต่างๆ ในคนไข้ผู้ใหญ่มีโปรแกรมที่ดีอยู่แล้ว  เราไม่ควรใส่โปรแกรมการเคลื่อนไหวใหม่ๆ มากเกินไป  ต้องเห็นว่าจำเป็นจริงๆ เท่านั้น  แค่เราดึงมันออกมา คนไข้ก็ทำได้ดีแล้วน้า