คนดีของฉัน ๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ แม่จากไป ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๔ พ่อตามแม่ไป ๓๖๕ วัน ที่พ่อและแม่รอกันและกัน ๑๐๐ วัน ที่พ่อหงอยเหงาเศร้าสร้อย กว่า ๒๐๐ วันที่พ่อมีคนมาดูแลท่ามกลาง ความไม่เข้าใจของลูก “ลูกทำหน้าที่ไม่ดีพอ?” กว่า ๑๐๐ วันที่พ่อรู้ซึ้งถึงโรคถุงลมโป่งพอง กว่า ๑๐๐ วันที่พ่อทุกข์ทรมานจากหอบหายใจ กว่า ๑๐๐ วันที่พ่อให้ลูกหลานได้ดูแลด้วยดี กว่า ๑๐๐ วันที่ลูกเรียนรู้ตัวตนแท้แท้ของพ่อ พ่อที่อารมณ์อ่อนไหว ง่ายต่อความปรวนแปร พ่อที่ขี้เกรงใจ เกรงใจทั้งหมอพยาบาลและลูก พ่อที่เป็นศิลปินในเลือดเนื้อแม้ยามเจ็บป่วย พ่อที่ขี้เหงาแม้มีคนรายล้อมรอบข้าง พ่อที่เป็นผู้ชายไทยโบราณขนานแท้และดั้งเดิม มันจึงเป็นความยากที่เหมือนจะง่าย มันจึงเป็นความสบายท่ามกลางความลำบาก มันจึงเป็นการจากพรากที่ใจสงบ ใจสงบเพราะได้เข้าใจพ่อ ใจสงบเพราะได้ดูแลพ่ออย่างเข้าใจ ใจสงบเพราะได้เข้าใจชีวิต ใจสงบเพราะค้นพบว่ายังมีอีก ยังมีอีก ยังมีอีก ที่ต้องเรียนรู้ ใช่ไหมคนดี