คนเราก็มีหลายมุมนะครับ...บางคนชอบมุมเดียว...เปลี่ยนมุมบ้าง...มีความสุขกับทุกมุมมอง....กับความสุขทั้งแบบเงีบย และไม่เงียบนะครับ....ตอนนี้ผมอยู่กรุงเทพฯ....นอกจากการเดินทางความเปลี่ยนแปลง...ความวุ่นวาย...และรีบเร่ง...จนอดนึกไม่ได้ว่า...นาฬิกาที่กรุงเทพ...ใช้เข็มเวลาอะไรเดิน...แต่ได้แต่หวังว่า...ที่นี้ผู้คนคงมีความสุขในความไม่เงียบ...

เช้านี้ตื่นขึ้นมากับแมนชั่นราคาเบาๆ...ก็ได้ยินเสียงคน...เสียงรถแล่น...เสียงน้ำจากห้องน้ำ..จากชั้นไหนนะ แต่งตัวออกจากที่พัก...ขึ้นสะพานลอยที่กำลังก่อสร้าง...เห็นคุณยายแก่มากแล้ว...ท่านหนึ่งเดินขึ้นด้วย มือขวาถือไม้เท้า...มือซ้ายหิ้วถุงพลาสติกใส่อาหาร...สามสี่ถุง

ผมขอถือถุงอาหารให้คุณยาย...คุณยายตกใจ และงง เพราะคนสวนมากสวนไป ต่างรีบเร่ง จนบางครั้งแทบเดินชนกัน

คุณยายเพียงถามว่า ไม่รีบหรือค่ะ...ผมยิ้มและตอบว่า ไม่ คุณยายบอกว่า ปกติข้ามถนน แต่วันนี้รถเยอะ กลัวรถชน...ผมและยาย คุยกันเรื่อยเปื่อย ตั้งแต่ขาขึ้นและขาลงสะพานลอย...ท่ามกลางคนที่เร่งรีบผ่านมาผ่านไป

เมื่อวานผมเจอลุงป้อม พี่ชายที่หาแมนชั่นให้อยู่...บอกว่า 3 เดือนแรก แทบขาดใจ ปรับตัวไม่ได้ แต่อยู่มาอยู่ไป ตอนนี้ 17 ปี แล้ว

ชีวิตของผมก็เป็นแบบนี้...รับรู้...เข้าใจ...และปล่อยวาง และระลึกถึงเสมอว่า...อย่าลืมที่จะตักตวงหาความสุข บนความทุกข์ และความวุ่นวาย ในการเดินทาง....

ด้วยความระลึกถึง และส่งกำลังใจให้เสมอนะครับ....