ฟังครูอ้อยเล่าแล้วคิดถึงหนังเกาหลี ที่สองพี่น้องใสรองเท้าคู่เดียวกันไปเรียน (เปลี่ยนกันคนละเวลา) จำไม่ได้ว่าชื่อเรื่องอะไร ดูแล้วซึ้งมากค่ะ ครูอ้อย