สวัสดีครับคุณปริม ผมก็ไปชื่นชมงานศิลปะแล้วครับ พยายามจินตนาการไปกับภาพนะครับ และก็บันทึกของคุณปริมก็ทำได้ความเหมือนกันนะ เห็นถึงสมดุลของจิตใจเราที่จะแสวงหาความสุขจากจุดที่เราคิดว่าใช่ ได้เห็นถึงการเต้นเร้าของแสงในภาพที่รุนแรงบนความมืด มันว้าวุ่น มันเจิดจ้านะ หากแต่เรื่องราวของสิ่งเร้านั้น ไม่สามารถนำพาเราไปได้ด้วยว่าเรานั้นมีหลักมั่นกับสติและปัญญาที่เป็นของตน บันทึกนี้มีความกว้าง พาให้คิดไปสอดร้อยกับภาพอดีตอะไรสารพัด เป็นการอิสระ ..ซึ่งคิดว่าผมเข้าใจนะในวันนี้ ขอบคุณสำหรับบันทึกที่ดูบริสุทธิ์ ดูดีนะครับ