นิทานเรื่องนี้ดำเนินได้ดี ......แต่ไม่ให้คำตอบที่ถูกต้อง

เพราะเมื่อยังมีชีวิตเราก็รักตัวเอง รักร่างกายเป็นหลัก และรักมากที่สุด  รองลงไปเป็นทรัพย์สินเงินทอง  รองลงไปอีกคือพ่อแม่พี่น้องเครือญาติ  สุดท้ายที่ไม่คิดถึงเลยคือการทำบุญ ละบาป

เหมือนจะบอกว่าคนเราถึงเวลาตายยังเป็นทุกข์ (มรณังทุกขัง) 

ถึงได้ข้อสรุปว่าควรจะรักการทำบุญ และละเลิกการทำบาปนั้น เพราะการทำบุญ (บุญกิริยาวัตถุ ๓และ๑๐)มีการให้ทานแบ่งบันทรัพย์สินเพื่อให้เกิดจาคะ (ลดความตระหนี่) มีการรักษาศีลห้าเพื่อให้เข้มแข็งทางร่างกาย(อยากสวยให้รักษาศีล)และภาวนา(คืออุบายที่ให้จิตสงบและเกิดปัญญา) ซึ่งควรจะเป็นการทำไปพร้อม ๆ กัน กับการละบาป คือละจากอกุศลกรรมบท ๑๐

เพียงเท่านี้ชีวิตของชายคนนี้ก็จะไม่ละเลยในสิ่งที่กระทำ..................ในชีวิต