สวัสดีครับบรรดาศิษย์เก่า : ครู+อาจารย์รุ่นเก่าและรุ่นใหม่ทุกท่าน..ที่คิดถึงโรงเรียนเก่าขึ้นมาบ้าง..ผมเคยมีลูกศิษย์เกินสองร้อยคนครับแม้มิใช่ครูโดยอาชีพ..เพราะเคยมาแปลในการฝึกร่วมผสมกับทหารนย.ไทยและอเมริกันเช่น การใช้ปืนกล , การขอยิงด้วยปืนใหญ่ , การปรนนิบัติบำรุงรถฮัมวีและรถสะเทินน้ำสะเทินบก ฯ เคยมีระดับผู้การตะโกนบอกว่า..ไอ้ห่าเอ๊ย ! แปลได้ระดับนี้ถือว่าแจ๋วแล้วเว้ย ! ผมมิได้ยกย่องตัวเองหรือพูดหยาบคายหรอกน๊ะถ้าจะโทษต้องไปโทษผู้การโน่น ! เมื่อมีการชมก็มักจะมีการติครับ...ยังไงๆผมรับได้เสมอเพราะเคยเป็นครูที่ดี นายทหารรุ่นน้องเขาหาว่าผมพูดภาษาอังกฤษสำเนียงแบบเมียเช่า..แต่ผมบอกว่าขอให้สื่อสารเข้าใจกันสำคัญที่สุด คนที่สอบได้คะแนนดีหลายคนยังพูดและฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลยครับ ขอเอาเพื่อนมาเป็นตัวอย่าง * มิใช่นำมานินทาน๊ะครับ กรุณาเข้าใจเสียบ้าง..ฝรั่งบอกว่า.กิ๊ฟมีอะราวไฟล์..เพื่อนผมยืนเซ่ออยู่นาน ผมแอบมองว่าเขาจะหยิบอะไรให้ ? ฝรั่งยังหัวเราะเลยครับเพราะพี่แกดันหยิบคีมส่งให้.. round file = ตะไบกลม. บ่อยครั้งเวลาไปเดินตามตลาดสัตหีบ ผมได้ยินเสียงตะโกนว่า..สวัสดีครับครู..บางครั้งก็ตอบรับได้ทันท่วงที มีครับบางครั้งเดินไปตั้งไกลแถมยังนึกไม่ออกว่าคนที่สวัสดีผม..ท่านคือใคร ? มีลูกศิษย์มากบางทีก็ไม่ดีตรงนี้เอง ! แต่อย่ากังวลไปเลยความแก่ชรามักจะมาถึงทุกท่าน ไม่ช้าก็เร็ว สิ่งที่ดีก็คือลูกศิษย์มักจะจำครูของเขาได้เสมอ..ใม่ว่าครูจะทำดีหรือไม่ดีกับลูกศิษย์มาก่อน..รักและคิดถึงคุณครูเสมอครับ..