สวัสดีค่ะ

เมื่อก่อนตอนไฟยังแรงก็มัวแต่มองดูผู้อื่นเวลาไปวัด ทำให้ความรู้สึกของคำว่าศรัทธาถูกบดบังไปหลายปี พอไฟเริ่มอ่อนลงใช้เวลาที่มีดูตัวเองมากขึ้น อ่านมากขึ้น จึงค่อยๆเปลี่ยนมุมมอง คิดเสียว่าคนที่ไปวัดก็ไม่ต่างอะไรจากเรา เขาก็คือผู้แสวงหาเช่นกัน เพราะไม่อย่างนั้นเราคงไม่ได้มาพบกันในตอนนี้

ขึ้นสวรรค์ไปพลาง ตกนรกไปพลาง ดังที่ท่านพุทธทาสสอน

ก็เลยตั้งใจว่าจะดูตัวเองให้มากกว่าดูคนอื่นค่ะ หมั่นเก็บกวาดขยะในใจเราให้บ่อย โลกทั้งโลกก็จะสะอาดขึ้นเอง

ขอบคุณบันทึกดีดีที่ชวนให้คิดเช้านี้ค่ะ