สวัสดีค่ะ พี่หน่อย : )

เห็นภาพเด็กๆทำกิจกรรมแล้วนึกถึงความมีชีวิตชีวา  และ "พลัง" ที่ซ่อนอยู่  ของวัยเรียนนะคะ ที่จริงพวกเขายังมีแรง มีใจ ที่จะทำอะไรที่มีคุณค่าได้อีกเยอะ....

แต่พวกแอมแปร์ก็เอาเขามาขังไว้ในห้องเรียน  : )  

นึกถึงรายการทุ่งแสงตะวันสมัยโน้น  ที่ยังมีเวลาตามดูอะค่ะ  พี่นก (นิรมล) ทำให้เด็กๆเล่าชีวิตอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด  แอมแปร์ได้เห็นรากที่มาจากดินของทุกคน  ดูแล้วรู้สึกมั่นคง มั่นใจ และอบอุ่นในถิ่นกำเนิด

หันมามองดูในห้องเรียนอุดมศึกษา   ที่กำลังพรากเขาไปจากรากเดิม  โดยมีแอมแปร์ร่วมกระชาก  อิอิ  บ่นไปได้เรื่อยอะค่ะ พี่หน่อย  ที่จริงมีวิธีการอีกตั้งเยอะที่จะทำให้เขาไม่ลืมดิน เพียงแต่วิชาที่สอน มันไม่ใคร่ติดดิน   สรุปว่าคนสอนก็ทำไม่เป็นด้วยอะ  : ) 

อ่านบันทึกพี่หน่อยบ่อยๆแล้วได้ความคิดดีๆเยอะนะคะ  พี่หน่อยก็เล่าไปเรื่อยๆของพี่หน่อย  แต่แอมแปร์คิดลิ่วๆๆๆไปโน่นเลย  วันดีคืนดี  มีแววจะได้พาลูกศิษย์ไปบุก "เด็กรักป่า" มั่งแล้ว

พี่หน่อยสบายดีนะคะ  รักษาสุขภาพด้วยนะคะ (คาดว่าจะทำงานเพลินไปเช่นเคย)  อ้อ....จะบอกว่า  รูปใหม่ "เท่" ชะมัดเลยอะค่ะ  : )