คุณ แว่นธรรทองค่ะ...เห็นด้วยค่ะ ธรรมชาติคือวิชาที่สอน..คน...เพียงแต่บางครั้งผู้ถูกสอนจะรู้หรือไม่ ว่ากำลังถูกสอนเรื่องอะไร?? คล้ายๆกับจูน (tune) คลื่นไม่ติดหรือไม่ตรงกัน..?? บางครั้งถ้าไม่ปรับตัวให้รับรู้ได้ ก็พลาดไม่ได้เรียนรู้ในสิ่งนั้นๆ ปัจจุบันนี้การดำรงชีวิตมักจะแยกตัวจากธรรมชาติ จนจูนกันยากมากขึ้น สัมผัส รับรู้ที่ดีๆที่มีอยู่ ก็ไมได้รับการขัดเกลา จนเกือบจะนำมาใช้ไม่ได้ ค่ะ..ในฐานะ "ผู้สอน" ก็เลยทำหน้าที่ส่วนนี้มากขึ้นค่ะ บ่มเพาะทั้งองค์ความรู้และิด้านจิตวิญญาน

ส่วนที่ว่า ..ศึกษาธรรมชาติ "อย่าได้หยุด".. อืมม์ ... อันนี้แทนที่จะไม่หยุด ขอเป็น ชลอบ้าง ช้าลงบ้าง ส่งไม้ผลัดกันไปบ้างในทีม ...จึงเน้นการเรียนรู้เป็นทีมค่ะ ..คงได้นะค่ะ...กรณีเรื่องนกที่เราศึกษา มีการเปลี่ยนแปลงเป็นฤดู เราก็เลยทำงานแบบหนักบ้าง เบาบ้าง หยุดพักเพื่อหาเวลามาร่วมพินิจ พิเคราะห์ ใคร่ครวญสิ่งที่ผ่านมาบ้าง เผื่อจะสกัดองค์ความรู้เพื่อแลกเปลี่ยน/แบ่งปันกันได้บ้าง จะไ้ด้รู้สึกว่า มีความสุข และไม่หนักเกินไป..มีกำลังใจ ที่จะตามฝัำน ไปนานๆค่ะ :-)) ..ขอบคุณค่ะที่แวะมาทักทาย ฝากข้อคิดไว้...^{-^}