สวัสดียามเช้าค่ะอาหมอแป๊ะ ป้าอ่านบทความ LEAN ของหมอแล้วถูกใจอย่างแรง จนอดเข้ามาคุยไม่ได้ อันว่าเรื่องของระบบฝรั่งที่เข้ามามีบทบาทมากเหลือในการทำงานของเรานั้น บ้างก็ดีเลิศช่วยขจัดปัดเป่าจุดอ่อนแบบไทยไทยของเราไปได้โข แต่ขณะเดียวกันหากเราเอาของเขามาทั้งดุ้น บางคราวมันก็สร้างบรรยากาศสะท้อนใจให้เกิดแก่เราได้
ดังเช่นกรณีน้องพลอย (นามสมมุติ หมายเหตุ* เมืองไทยมีคนนามสกุลนี้เยอะจัง มักได้ลงหนังสือพิมพ์)จากพฤติกรรมดูเหมือนหนูจะเป็นผู้เคร่งครัดต่อการนัดซึ่งเป็นวินัยที่ดีเยี่ยม แต่แล้วหนูต้องมาเหวอเจอการไม่รับบัตรนัดด้วยเหตุมาก่อนเวลาอันควร อันป้าเชื่อว่าน่าจะสร้างความประหลาดใจและความสับสนให้เธอไม่น้อยเลยทีเดียว หากแต่เธอคงอาจไม่แสดงออกมาซึ่งความสับสนหาคำตอบไม่ได้นั้น คงได้แต่ทำตามที่เขาบอกคือมายื่นใหม่เมื่อใกล้เวลานัดตามที่ระบบกำหนดให้คุณผู้ปฏิบัติหน้าที่บอกเธอ
หากจะว่ากันตรงๆซื่อๆ ระบบที่ว่านี้ ถูกสร้างและออกแแบบมา มีทั้งผลดีและผลเสีย ว่าไปแล้วระบบนี้มิได้เป็น(พ่น)พิษเฉพาะในองค์กรใหญ่อย่างเช่นโรงพยาบาลรัฐอันเป็นสถานที่ซึ่งมีผู้มีความจำเป็นต้องเข้ามาเกี่ยวข้องมากมายหลายหลาก แม้แต่ในแวดวงการทำงานของเอกชนอันกำหนดได้ชัดเจนกว่าของผู้เกี่ยวข้องแต่ละส่วน ยังต้องเผชิญชะตากรรมกับระบบทั้งดุ้นที่ว่านี้ การกำหนดลงหมุดตายตัวทั้ง KRA, KPI, JD, ต่างๆ นาๆ เป็นผลดี (ต่อองค์กร) ก็จริง แต่..ขณะเดียวกันมันช่างบั่นทอนสิ่งดีงามของความเป็นไทยเราไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว แถมส่งเสริมให้คนเป็นเคื่องจักร ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องใช้วิจารณญาณอันเป็นคุณสมบัติอันแสนประเสริฐของมนุษยชาติ....คิดขึ้นมาได้อีกที...ก็อาจจะเป็นหุ่นยนต์กันไปหมดแล้ว...อนิจจัง อนิจจา...