ในประการแรก เราพบ "อีกแล้ว" คนสัญชาติไทยโดยการเกิดอีกคนที่ไม่เคยเสียสัญชาติไทยเลย แต่ถูกบันทึกผิดเป็น "คนสัญชาติเวียดนาม" โดยเจ้าหน้าที่ของรัฐไทยซึ่งเป็นเจ้าของสัญชาติเอง เขาต้องประสบปัญหาความไร้สัญชาติ ถูกปฏิบัติเยี่ยงคนต่างด้าวผิดกฎหมายโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐไทยในสมัยสงครามเย็น

ในประการที่สอง เราจะเห็นว่า มีคนไทยที่ยากจนไปทำงานต่างประเทศเพื่อนำเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวอยู่เสมอ และ "ฟอง" ก็คือคนหนึ่งในพวกเขาเหล่านี้

ในประการที่สาม เราคงต้องร้องไห้ที่พบว่า มาตรา ๓๔ วรรค ๓ แห่ง รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.๒๕๕๐ ซึ่งบัญญัติว่า "การเนรเทศบุคคลผู้มีสัญชาติไทยออกนอกราชอาณาจักร หรือห้ามมิให้บุคคลผู้มีสัญชาติไทยเข้ามาในราชอาณาจักร จะกระทำมิได้" แต่ฟองซึ่งกำลังป่วยอย่างทุกข์ทรมาณอย่างหนัก ไม่อาจกลับมาให้แม่และน้องดูแลในยามที่ร่างกายอ่อนแอแสนสาหัส 

เราพบอีกว่า มาตรา ๘๐ (๒)  แห่ง รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.๒๕๕๐ ซึ่งบัญญัติให้ "รัฐต้องดำเนินการตามแนวนโยบายด้านสังคม การสาธารณสุข...." "ส่งเสริม สนับสนุน และพัฒนาระบบสุขภาพที่เน้นการสร้างเสริมสุขภาพอันนำไปสู่สุขภาวะที่ยั่งยืนของประชาชน รวมทั้งจัดและส่งเสริมให้ประชาชนได้รับบริการสาธารณสุขที่มีมาตรฐานอย่างทั่วถึงและมีประสิทธิภาพ" แต่ฟองป่วยหนักตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๕๓ และร้องขอกลับเข้ามาอยู่กับครอบครัวในประเทศไทย แต่ถูกกระทรวงมหาดไทยปฏิเสธ.....

ไม่รู้จะเขียนอะไรต่อไป .....

เรานักกฎหมายคงต้องทำอะไรบ้างอย่าง เพื่อเขาและครอบครัว

หวังว่าจะมีคนลงมาช่วยเขาอีกหลายๆ มือ ขอได้โปรดมาช่วยกันค่ะ