สวัสดีครับ ผมเป็นคนหนึ่งที่เลิกสูบบุหรี่ มาประมาณ 20ปี เริ่มต้นสูบก็ราว ๆ จบปวช.มาใหม่ คิดว่ามันเป็นความเท่ห์อย่างหนึ่ง สูบจนตัวเองติดบุหรี่อย่างมาก เริ่มต้นจากสูบวันละ ม้วน สองม้วน จนมาเป็นวันละ 2 ซอง จนขาดมันไม่ได้ ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่จะต้องมีบุหรี่คาบอยู่ที่ปาก แต่ผมก็หักดิบกับมัน เลยครับ ใครจะเชื่อจากเมื่อวานยังสูบบุหรี่อยู่ วันนี้กลับเปลี่ยนไปไม่มีบุหรี่ติดตัวไม่ขอใครสูบ พวกคุณอย่างรู้แล้วใช่ไหมครับ ว่าทำอย่างไร แต่มีคนเดียวที่ไม่รู้ว่าผมได้เลิกสูบบุหรี่อย่างเด็ดขาดแล้ว ก็คือคนที่ขอร้องให้ผมเลิกบุหรี่ซะเพราะเขาไม่อยากเห็นผมเป็นอย่างในรูปคนที่ต้องเจาะคอ ต่อสายระโยงระยาง เต็มไปหมด คน ๆ นั้นก็คือน้องสาวของผมเอง เธอได้ขอร้องผมในขณะที่ตัวเองต้องนอนอยู่รพ. ในสภาวะที่เราพี่น้องต้องเครียดกับน้องคนเล็กที่ไม่รู้ว่าป่วยเป็นอะไร และไม่คิดว่าจะเป็นคำขอร้องสุดท้ายที่น้องสาวได้ขอ วันสุดท้ายที่ผมสูบบุหรี่ คือวันที่ผมต้องยืนอยู่หน้าเตาเผาศพน้องสาวของผม ผมสัญญากับร่างที่ไม่มีลมหายใจอีกต่อไปว่าผมจะเลิกบุหรี่ แล้วผมก็โยนไฟแช๊คสุดรักของผมลงไปในโลงศพของน้องสาว นับแต่วินาทีนั้นผมก็เลิกบุหรี่อย่างเด็ดขาด ผมอยากจะบอกบรรดาสิงห์อมควันทั้งหลายว่ามันอยู่ที่ใจนะครับ ผมสูบมา เป็นสิบปี แต่ผมก็สามารถเลิกสูบบูหรี่ได้ในวันเดียว ผมไม่อยากให้คุณเหมือนกับผมที่น้องสาวที่อยากให้ผมเลิกบุหรี่ไม่ได้เห็นในสิ่งที่คุณทำได้ ผมอยากให้ทุกคนที่สูบบุหรี่ทำของขวัญที่ยิ่งใหญ่ให้กับครอบครัว ทั้ง ๆ ที่เขาเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่จะได้ร่วมภูมิใจในสิ่งที่คุณได้ประกาศชัยชนะในการเลิกบุหรี่ ผมขอเป็นกำลังใจให้ทุก ๆ คนนะครับ