ตอบช้าไปนิด แต่เป็นโอกาสให้ได้ถอดบทเรียนต่อยอดค่ะ

(บทกวีแอบพ้อ...ก่อนหลับตาพักผ่อนเมื่อคืน พอตื่น จึงได้คำตอบสุดท้าย...ในอนุทินค่ะ)

หลัก...ที่บ้าน และหลัก...งาน...พังไปสองหลัก จึงยังหวังกับที่นี่

แต่ความไม่สมประกอบของเรา ขยับแต่ละก้าว รู้สึกผิดไปหมด

จึงเริ่มที่อาหาร เป็นการเจริญศรัทธาในตน อย่างน้อย ให้รู้จัก...รักตนเองอย่างเป็นรูปธรรม

เบิกฤกษ์ ในวันครบรอบวันเกิดอาจารย์หมอ ติดเครื่องต่อเนื่องมาได้หลายวัน

เป็นความสุขลึกๆ ที่เราพยามยามดูแลตน พึ่งตน

ปกติหลายปีก่อนจะติดพี่เลี้ยงแจ แปดปีนี้...เคว้ง ยิ่งออกกว้าง ยิ่งใจเสีย

จึงคว้ากะเอวอาจารย์หมอนี่หละเป็นที่พึ่ง...นำพา

พยายามอย่างยิ่ง ที่จะฝึกลอยตัวกลางทะเลกว้าง เพื่อพึ่งตนเองอยู่

ขอบคุณอีกครั้ง สำหรับแบบอย่างดีๆมากมายค่ะ