สวัสดีค่ะ อาจารย์หมอปัทมา

วันเกิดของอาจารย์หมอ ได้ทำอาหารถวายพระ (หลังจากเข้ามาอวยพร)

และเป็นวัน ที่ตั้งใจอย่างแรงกล้า ที่จะดูแลสุขภาพกายใจตนเองในส่วนที่ละเลย...

ประมาท มองข้ามมากมาย เริ่มได้สองวันวันนี้แล้ว ภูมิใจมาก

ภาพสร้อย ที่ต้องใช้เข็มกลัดยึดกับผ้ารองกล่อง...

กับแต่ละถ้อยความที่อาจารย์หมอมีให้มาตลอด

เบื้องต้นคือ ช่วยเยียวยาโรคเรื้อรังให้คนๆหนึ่งแล้วนะคะ

(โรคกลัวความเหลื่อมล้ำของความรู้ จนเก็บตัว บอนไซตนเองในโลกแคบ)

ไม่ทราบจะขอบคุณอาจารย์หมออย่างไร

เห็นความหนักเหนื่อยของอาชีพหมอ พยาบาลมาตลอด

จึงค่อนข้างจริงจัง ในการดูแลตนเอง และเคี่ยวเข็นคนใกล้ๆให้ดูแลตนเอง แม้ต้องปรับระบบ และสวัสดิการบางส่วนบ้าง ก็ต้องลงทุน(มีคนตั้งฉายาให้ว่า คือประธานสหภาพ! ไม่มีหมวก ไม่มีเก้าอี้ ไม่มีอำนาจใดๆ มีแต่ใจที่พร้อมเอาหัวออกหน้า ยามวิกฤติ...เท่านั้น)

อย่างน้อย คือไม่เพิ่มงานให้หมอ เพราะเห็นคนเจ็บป่วยแต่ละวัน มากมายมหาศาลจริงๆ

ส่วนสุขภาพใจนั้น...เข้าใจปัญหาตนเองทะลุทะลวงแล้ว

รักและศรัทธาที่นี่มาก แต่เราผลัก เลี่ยง ไม่เผชิญและไม่ให้เวลากับตัวเองและสังคมที่เราอยู่ อย่างเหมาะสม พฤติกรรมจึงโต่งๆ ขัดหูขัดตาและอาจขัดใจใครๆไปบ้างแล้ว

สรุปว่า การเดินหน้าด้วยแรงของความโต่ง ทั้งทิฐิและอารมณ์นั้น

สะท้อนเป็นความไม่ลงรอย ที่ปลายทาง อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จึงจำเป็นต้องดูแลตนเองอย่างจริงจังค่ะ

ขอขอบคุณอีกครั้งนะคะ

ป.ล. ชื่อกระทู้อวยพร หวานไปหน่อย "เธอคือดวงใจ...ขอให้สุขมั่น ขวัญยืน"... เพราะลดแรงปรารถนาจากการอยากเขียนบันทึก "จดหมายถึงครู"และ "ครูในดวงใจ" ที่ร่างไว้ไม่น้อย ขอบคุณอินฟินิตี้เลยนะคะ :)