ผ่านมาครับ  ขอแลกเปลี่ยนเรียนรู้แล้วกันครับ  คำพูดออกจากปาก เป็นภาษา เรียกกันว่า "วาจา" ......ครับ

ผมจะเป็นคนแก่วัด เพราะได้บวชเรียนมาครับ  สิ่งที่ผมปฏิบัติอยู่เสมอ คือการปฏิบัติธรรมครับ

การปฏิบัติธรรม กระทำได้ ๓ ทางครับ คือทาน, ศีล และภาวนา แต่ให้ดีทำทั้งหมดได้ดีครับ

คำพูด หรือวาจานี้จะเกี่ยวกับ ศีล ห้า เป็นศีลของฆราวาสครับ ศีลข้อสี่ มุสาวาทา เวรมณีสิกขาปะทังสมาทิยามิ (การพูดมุสา เมื่อสมาทานแล้วไม่ควรทำ) ครับ  คือห้ามพูดเท็จ(โกหก) ห้ามพูดคำหยาบ(กู...แม้จะเป็นคำโบราณของไทย ก็ไม่ให้พูดครับ) ห้ามพูดส่อเสียด (กระทบกระทั่งทำร้ายจิตใจกัน ก็ห้ามครับ) ห้ามพูดเพ้อเจ้อ (ทั้งหลายทั้งปวง ไม่ว่าจะปลอบใจ หรือดีใจ หรือให้กำลังใจด้วยคำพูดที่มากไปก็รวมเป็นพูดเพ้อเจ้อครับ) ห้ามพูดครับ...........

จิตใจที่อ่อนแอ เพราะขาดการฝึกฝนครับ ไม่ใช่ขาดการเลี้ยงด้วยคำพูดหวาน ๆ  หรือคำพูดที่ถูกใจครับ ที่คุณตุ๊กตา กล่าวข้างต้นถูกแล้ว พูดสุภาพ คิดก่อนพูดด้วยถ้อยคำที่เหมาะสม เป็นการวิรัติศีลครับ  คนที่เขาพูดคำหยาบ พูดคำส่อเสียด เขาก็บาปเองครับ แม้เขาจะอร่อยในการใช้คำพูดถากถางคน ก็ไม่เป็นผลดีกับเขาหรอกครับ

ชีวิตที่ดี  คือชีวิตที่เป็นปกติสุขครับ  ศีล หรือศิลา แปลว่ามั่นคง เป็นปกติครับ ชีวิตที่รักษาศีลจะเป็นชีวิตที่งดงามครับ.........