คุณ นกขมิ้นไม่น่า ไปแกล้งเค้าเลยนะ ทำไปเพื่ออะไรกัน..... มันจะกลายเป็นว่า สุดท้ายก็กลายเป็นอย่างนั้น...ตามเพลง......... ที่สำคัญมันจะเป็นเวรกรรมติดตามเราไป.. ในสมัยพุทธกาล พระพุทธเจ้า ทรงประชวรและกระหายน้ำมาก ขอน้ำพระอานนท์ แล้วพระอนุชาก็ไปหาน้ำตามแหล่งน้ำ แต่ไปที่ใด น้ำก็ขุ่น จึงเดินไปเรื่อยๆ เพื่อหวังจะให้พระพุทธเจ้าได้ดื่มน้ำใส แต่ไปถึงบ่อแล้วบ่อเล่าก็ไม่เจอน้ำใสเสียที จนพระศาสดาเกือบทนไม่ไหวต่อการกระหายน้ำ ด้วยความที่พระองค์มีอภิญญา จึงกำหนดใจให้พระอานนท์ได้หยุดตักน้ำนั้นเสียที เมื่อพระอนุชาตักน้ำขึ้นมาน้ำจากขุ่นมัว ก็ใสทันที จนพระอานนท์แปลกใจในการครั้งนั้น เมื่อพระอานนท์กลับมา จึงถวายน้ำ และพระพุทธเจ้า ก็ทรงเล่า ถึงอดีตชาติของพระองค์เองแก่พระอนุชา ว่า..ครั้งหนึ่งในอดีตชาติ เคยเป็นคนเลี้ยงวัวมาก่อน วัวหิวน้ำ จึงพาวัวไปกินน้ำตามลำธาร แต่น้ำมันขุ่น ก็หวังจะให้วัวได้กินน้ำใส เลยเดินไปเรื่อยๆจนกว่าจะเจอน้ำใส ปล่อยให้วัวหิวไปก่อน โดยยังไม่ให้มันกิน ทั้งที่วัวมันหิวจนจะไม่มีแรงเดินอยู่แล้ว............ด้วยกรรมหรือการกระทำเพียงแคนี้ โดยหวังดีจะให้วัวได้กินน้ำใส แต่กรรมนั้นเป็นหน่วยวัดที่เที่ยง จึงทรงต้องมารับกรรม ด้วยกรณีที่ใช้ให้พระอานนท์ไปหาน้ำมา เช่นนี้เอง

เล่าให้คุณนกขมิ้นฟัง จะได้ไม่เผลออีกไง..แต่ถึงยังไงก็ยังคิดได้ ไม่งั้นคงไม่เขียนได้ออกมาทำนองนี้ ใช่มั้ย.. ขนาดเขียนถึงต้นไม้เหี่ยวๆ แต่คนที่อ่านไม่รู้สึกเหี่ยวไปตามตามดอกไม้เลย เล่าเรื่องได้สนุกมาก น้องคูณ เป็นอย่างไรบ้าง โตหลายแล้วสิ พูดได้หรือยัง