สวัสดีค่ะคุณพี่คนบ้านไกล,

อ่านมาถึงตรงนี้ "นับแต่นั้นมา โยมป้าก็ต้องนับขนมฝรั่งให้เกินไว้ ๒ อัน......" มองมอนิเตอร์ไม่เห็นแล้ว...น้ำตามันไหล

ซึ้งใจกับความรัก ความรับผิดชอบของอ้ายโม่ง ซึ้งใจกับความเข้าใจ ความเมตตาของป้าเจ้าของ

ชอบเรื่องนี้มากค่ะ คุณพี่เล่าเรื่องของเจ้าสี่ขาได้น่าประทับใจมากทุกเรื่องเลยค่ะ