ใบไม้บทกวี                     หน้าที่นำให้เดินทาง

เนิบเนิบค่อยก้าวย่าง           ฝ่าฟันอย่างลูกพระบิดร

หนาวลมห่มผืนผ้า               ฝนฟ้ายั่วเย้าคนจร

โปรยปรายให้อาวรณ์            ค่ำคืนนี้ฝันถึงไทย..