ตามติด...เสียงรำพึงอันแผ่วเบาของ Fa มาด้วยจิตใจที่จดจ่อ :)

ความรู้สึกผิด รุมเร้าอยู่ภายใน จางหายไปแล้วค่ะอาจารย์

จากการที่เคยปฏิเสธภาระหน้าที่การดูแลงาน ดูแลคนหน้างานเมื่อสี่ห้าปีที่แล้ว

"ถ้าให้เป็น...ขอลาออก!"

...จนผู้ใหญ่ถอยหมด! พูดเป็นเสียงเดียว ว่า..."เข็นไม่ขึ้น" หรือ "ปล่อยให้โตกันเอง"

"...ความงามของ Fa คือ การเรียนรู้ด้วยใจแต่ไม่ใช่การนำไปเข้า Block เพื่อพิมพ์ออกมาให้มีรูปร่างหน้าตาอันละหม้ายคล้ายคลึงกัน...

ธรรมชาติที่ปรากฏคือ ความงดงาม...ในวิถีของ Fa ที่ผ่านการเรียนรู้และสั่งสม"!

วันนี้ เสียงเบาๆจากบันทึกนี้ ให้คำตอบอย่าง...กระจ่างแจ้งทีเดียวค่ะ

ขอบพระคุณมากนะคะ