โรงพยาบาลยางตลาดมีกืจกรรมพิเศษในการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายด้วยค่ะ

ภาพสุดท้าย

โดย สาคร ภูน้ำเย็น

คลินิกใกล้ใจ

ผู้ป่วยหญิงอายุ 68 ปี ป่วยด้วยโรคมะเร็งตับระยะสุดท้าย ผู้ป่วยไม่ทราบว่าตนเองป่วยเป็นอะไร เริ่มมีอาการปวดหัวไหล่ขวาแล้ว ด้วยความว่ารักแม่มากบุตรชายผู้รับราชการตำรวจบอกกับพี่น้องทุกๆ คนว่าไม่ให้บอกแม่ว่าเป็นมะเร็งเพราะกลัวแม่จะเสียชีวิตเร็วขึ้น ก่อนหน้านี้โรคเบาหวานของผู้ป่วยรักษาที่คลินิก ไม่เคยขาดยา ไม่ยอมมาโรงพยาบาลเพราะคิวยาว เสียเวลา ประวัติชอบรับประทานปลาสุกๆดิบๆ อายุรแพทย์แจ้งว่าผู้ป่วยต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อฉีดยาปฏิชีวนะนาน 14 วัน วันที่ 3 ของการนอนรักษาที่โรงพยาบาลยางตลาด ผู้ป่วยเริ่มเบื่อและคิดถึงบ้านมาก คิดถึงกระท่อมที่เคยนอน คิดถึงต้นพลิก ต้นแมงรัก และกล้วยไม้ที่ปลูกไว้ อยากกลับไปดูแล อยากกลับไปชื่นใจ ข้าพเจ้าได้นำเรื่องราวของการตรวจเยี่ยมผู้ป่วยในเช้านั้นมาเล่าให้ทีมฟัง เพื่อนพยาบาลคนหนึ่งเสนอขึ้นมาว่า “พาผู้ป่วยกลับบ้านซิเพื่อน” “จะกลับได้อย่างไรผู้ป่วยไม่ไหวแน่” เรามาคิดอะไรทดแทนกันได้นะ หลังจากลงเวรเช้าแล้วข้าพเจ้าเดินทางไปบ้านของผู้ป่วยพร้อมขออนุญาตญาติของผู้ป่วยถ่ายรูปสิ่งที่ผู้ป่วยอยากเห็น ปรินซ์มาให้คุณยายดู ชมอย่างมีความสุข จากที่อ่อนเพลีย ปวด ผู้ปวยได้ลุกขึ้นมานั่งอย่างลืมตัวเองเกี่ยวกับอาการเหล่านั้น ชี้นิ้วไปที่ต้นกล้วยไม้ “ตอนยายอยู่บ้านมันยังไม่ออกดอกขนาดนี้เลย” “กระท่อมของยายไม่มีใครกวาดใบไม้ให้เลย รกจัง” ครึ่งชั่วโมงที่มีความสุขกับการดูภาพและชูนิ้วถ่ายภาพ คงเป็นความสุขเกือบสุดท้าย แต่ด้วยความรุนแรงของโรคร้ายผู้ป่วยไม่สามารถทนได้ อ่อนเพลียลง มากขึ้นๆ ลูกทุกคนขอนำผู้ป่วยกลับไปเสียชีวิตที่บ้านตามการสั่งเสียที่ให้ไว้ ก่อนกลับลูกสาวคนเล็กถามว่า “แม่จะอยู่ได้อีกกี่วัน ” “อาการอย่างที่มองเห็น คุณยายมีเวลาไม่เกิน 3 วัน ขอให้ญาติทุกคนอยู่กับคุณยายอย่าได้ห่าง มือสองข้างกุมมือคุณยายไว้ พูดในสิ่งที่อยากพูด บอกในสิ่งที่อยากบอก”และแล้ววันที่สองที่ขอกลับบ้านคุณยายได้เดินทางไกลโดยไม่มีวันหวนกลับคืนมา