ขอแสดง ความ คิด เห็น อีก เรื่อง หนึ่ง นะ ครับ ผม เรื่อง ของ หมื่นหาญณรงค์ บุญเกิด ว่า บุญเกิดไม่เคยสนใจจะเรียน เรื่อง เรียนหมัดมวย หากไม่แต่งตั้งให้เป็นหมื่นหาญณรงค์ บุญเกิดก็ไม่น่าจะตายเร็วเช่นนี้ 5555 ฟัง แล้ว ตลก ครับ พระยาพิชัยดาบหัก คง ไม่ เอา คน รับใช้ ไป รบ หล่อ นะ ครับ 5555 หาก หมื่นหาญณรงค์ บุญเกิด ไม่ มี ฝี มือ คง ไม่ ได้ เป็น ทหารเสือพระเจ้าตาก หล่อ นะ ครับ ผม ในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2309 ซึ่งตรงกับวันเสาร์ ขึ้น 4 ค่ำ เดือนยี่ จุลศักราช 1128 ปีจอ อัฐศก พระยาตากเห็นว่ากรุงศรีอยุธยา คงต้องเสียทีแก่พม่า จึงตัดสินใจร่วมกับ หลวงพิชัยอาสา พระเชียงเงิน หลวงพรหมเสนา ขุนหลวงอาสาศึก ขุนพิพิธวาที หมื่นหาญณรงค์ บุญเกิด พร้อมด้วยทหารกล้าราว 500 คนจงร่วมใจกันให้เป็น1เดียวกัน ถึงแม้จะมีปืนเพียงกระบอกเดียว แต่ชำนาญด้านอาวุธสั้นยกกำลังออกจากค่ายวัดพิชัย และตีฝ่าวงล้อมทหารพม่าไปทางทิศตะวันออก มุ่งตรงไปยังบ้านโพธิ์สังหาร พระบาทสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชที่รวบรวมไพร่พลที่เหลือจากการเสียกรุง ศรีอยุธยา และกอบกู้เอกราชจนตั้งราชธานี หาก หมื่นหาญณรงค์ บุญเกิด ไม่ มี อะไร ตาม ที่ คุณ หมด ว่า ก็ คง ต้อง ตาย ใน ตอน นี้ นะ ครับ เหุต การ ที่ ทำให้ หมื่นหาญณรงค์ บุญเกิด ออก ไป รบ กับพม่า โปสุพลาก็ยกกองทัพมาหมายจะตีเมืองพิชัย โดย ทหาร ของเมืองพิชัย มี ไม่ ถึง หมื่น ครับ พระยาพิชัย ถูถ โปสุพลา ละ ลูกน้อง รอบ ยิงข้าง หลัง หมื...่นหาญณรงค์ เห็น พระยาพิชัย จะ ถูถยิง จึง เอา ตัว เข้า ไป บัง ระสุนปืนของพม่ายิงมาถูกหมื่นหาญณรงค์ ตรงอกทะลุหลัง ล้มฟุบลงขาดใจตายในขณะนั้นทันที พระยาพิชัยเห็นหมื่นหาญณรงค์ถูกปืนข้าศึกตายดังนั้น ก็ตกใจอาลัยหมื่นหาญณรงค์ เพื่อนยากยิ่งนัก จึงบันดาลโทสะเข้าไล่ตะลุมบอนฟันแทงพม่าด้วยดาบดีเล่มหนึ่งกับดาบหักอีกเล่มหนึ่ง โดยไม่คิดแก่ชีวิตในที่สุดด้วยความพร้อมใจกันของทหารเมือง พิชัย ภาคภูมิใจใจใน การ ทำหน้า ที่ ครั้ง สุดท้าย ของ บุญเกิด หมื่นหาญณรงค์ ไม่ หวัง ให้ใคร จดจำ แต่ เรา ก็ ยัง ภูมิใจ การ ได้ ทดแทนบุญคุณ ครั้ง สุดท้าย ของ เขา คืน คำ ว่า ความกตัญญูกตเวที ต่อ ผู้ มี พระคุณ คือ พระยาพิชัย ที่ ชุบเสี้ยงและสอนดาบ สอน มวย และความกล้าหาญของ พระยาพิชัย ที่ ครั้ง หนึ่ง บุญเกิด โดนเสือคาบ และ พระยาพิชัย ได้ ต่อสู้กับเสือเพื่อช่วยชีวิตเด็กบุญเกิดศิษย์ของ ตนไว้ ครับ หมื่นหาญณรงค์ บุญเกิด เลย สำนึก ในพระคุณ ของ พระยาพิชัย มาตลอด ครับ เมื่อพระยาพิชัย (ดาบหัก) ค่อยคลายความเศร้าลงบ้างแล้ว ก็ประคองอุ้มศพหมื่นหาญณรงค์ (บุญเกิด) เข้าเมืองพิชัยกระทำการฌาปนกิจศพให้อย่างสมเกียรติยศ มีบรรดาทหารหาญชาวเมืองมาร่วมพิธีเป็นจำนวนมาก ผู้เจ้าร่วมพิธีต่างร้องไห้รำพึงรำพันเสียดายหมื่นหาญณรงค์ไปตาม ๆ กัน บทกลอน ของ หมื่นหาญณรงค์ บุญเกิด ว่า จะ เป็น คน ที่ มี ความสามารถ หรือ ไม่ อยาก ให้ ทุก ท่าน ลอง อ่านดู นะ ครับ หมื่นหาญณรงค์ วันแห่งความสุขสันต์นั้นสั้นนัก แต่ความรักแท้จริงนั้นยิ่งใหญ่ หมื่นหาญฯยังศรัทธาพระยาพิชัย ศึกไหนไหนกี่ศัตรูยังสู้เคียง จนปีรุ่งเหล่าพม่ากรีฑาทัพ หวังจะดับไทยหมายให้ตายเกลี้ยง ทหารแกล้วแคล่วคล่องกองเสบียง มุ่งจากเชียงใหม่ย้อนมารอนราน หมื่นหาญณรงค์ทรงใหญ่เพราะใส่เกราะ เดินหัวเราะกระหยิ่มและยิ้มยั่ว แม่จ้อยจ้องตาฝาดอย่างหวาดกลัว ไม่เห็นหัวหมื่นหาญฯสะท้านกาย ๒๓๕.“บุญเกิดเอ๋ยถอยหลังมานั่งแคร่ ตะกี้แม่มองเงาหัวเจ้าหาย หากออกศึกแม่หวั่นอันตราย ถ้าลูกตายพวกเราคงเศร้าตรม” หมื่นหาญฯกราบแทบเท้าแล้วกล่าวว่า ในวันข้าฯดวงตกและหกล้ม ยิ่งตะกายเข้าตลิ่งกลับยิ่งจม ผู้หนึ่งก้มตัวถึงเข้าดึงมือ วันนี้เขาออกสู้หมู่พม่า จะให้ข้าฯจับเจ่าทิ้งเขาหรือ ยิ่งพม่าเข้าบุกควรลุกฮือ ดีกว่าชื่อว่าขลาดใช่ชาติชาย ทุกครั้งข้าฯออกศึกไม่นึกว่า จะกลับมาเรือนรังเหมือนดังหมาย พรุ่งนี้ตื่นลืมตาหรือว่าตาย ไม่เสียดายชีวิตสักนิดเดียว” แล้วกราบเท้าแม่ใหญ่เพื่อไปรบ ใจสงบไม่ฝ่อหรือห่อเหี่ยว มิอาจซ่อนวงรูปหน้าซูบเซียว แม่เกินเหนี่ยวฉุดรั้งหรือยั้งคืน พระยาพิชัยซุ่มอยู่ก็จู่โจม สองทัพโหมตีตัดให้ขัดลำ ทัพพม่าตกใจที่ไทยบุก ถูกไล่รุกลงหล่มจนล้มคว่ำ ก็ยั้งอยู่ครู่เดียวด้วยเชี่ยวกรำ กลับกระหน่ำเข้าสู้ทุกหมู่กอง พระยาพิชัยไล่ปราบด้วยดาบคู่ เคียงคู่หมื่นหาญณรงค์เป็นองค์สอง หวังกำราบสาปอธรรมหยุดลำพอง กลางเสียงก้องการรุกเช่นทุกครั้ง บทกลอน สุดท้าย ของ หมื่นหาญณรงค์ พลันปืนไฟดังเปรี้ยงกลบเสียงดาบ เริ่มปวดปลาบสั่นรั่วจนทั่วร่าง กระสุนแล่นผ่านเกราะส่วนเปราะบาง ทะลุข้างอกซ้ายถึงชายโครง ร่างหมื่นหาญณรงค์ทรุดลงนั่ง เอาดาบยั้งดินไว้หายใจโหวง มือยังจับดาบมั่นไม่สั่นโคลง ชาติเสือโคร่งไว้ลายอย่างชายชาญ ข้าได้ทำหน้าที่แล้วพี่ข้า โปรดบอกโลกเถิดว่าข้ากล้าหาญ ได้แทนคุณพี่ข้าอย่างสาบาน ด้วยวิญญาณหัวใจที่ไม่แพ้ พสุธาข้าหมายมอบกายกลับ โปรดรองรับบุญเกิดด้วยเถิดแม่ มาจากดินกลับสู่ดินเมื่อสิ้นแด เลือดจักแผ่ซึมดินตราบสิ้นฟ้า โลกมืดแล้วใช่ไหมหรือไฟดับ ช่างหนาวจับหัวใจเหมือนไข้ป่า ขอบุญเกิดอาภัพได้หลับตา ดับความล้าได้อยู่กลางหมู่ดาว” พระยาพิชัยใจหายน้องตายจาก น้ำตาพรากเจ็บปวดแหละรวดร้าว “หลับตาเถิดน้องรักเพื่อพักยาว นึกถึงข้าวก้นบาตรเคยกวาดกิน เคยอดมื้อกินมื้ออิ่มหรือหิว เคยไส้กิ่วตกอับขาดทรัพย์สิน เคยฝึกมวยฝึกดาบปราบไพริน เราต่างดิ้นรนกันจนวันนี้ ข้ามาทั้งกองพลเถิดคนถ่อย น้องจงคอยแลดูดาบผู้พี่ ดาบจะหักก็จะสับพวกอัปรีย์ ให้เป็นผีเซ่นมานวิญญาณน้อง” แล้ววิ่งใส่ไล่รุกอย่างอุกอาจ แรงอาฆาตส่งพลังแขนทั้งสอง ข้าศึกราบอัปราเป็นหน้ากลอง ดับผยองพม่าด้วยอาวุธ ด้วย ส่วน ตัว ผม นับ ถือ พระเจ้าตากสิน และ พระยาพิชัย กับ หมื่นหาญณรงค์ มาก ครับ เคย ไป ไห้ว ศาล พระยาพิชัยดาบหัก และ หมื่นหาญณรงค์ (บุญเกิด) ที่ วัดราชคฤห์ บางยี่เรือง กรุงเทพ ครับผม