สวัสดี ครับ คุณหมอ ต้อง ขอโทษ นะ ครับ ผม ขอ แสดง ความ คิด เห็น ส่วน ตัว หน่อย นะ ครับ ผม
เรื่อง พระเจ้าตากสิน นะ ครับ ผม ไม่ เชื่อ ว่า พระ องค์ จะ หนี ไป บวช ที่ ใต้ นะ ครับ และะพระองค์ไม่ได้สติวิปราส แต่เพื่อน!! ต่างหากที่หักหลังอยากเป็นใหญ่ คงไม่ต้องบอกว่าเป็นใคร สถานที่ที่พระองค์สวรรคตคือ ที่คือ ป้อมวิชัยประสิทธิ์ พร้อมกับทหารผู้จงรักดีพรรค ดี ของพระองค์ 157 นาย ครับ หนึ่งในนั้นมี พระยาพิชัยดาบหัก ด้วย นะครับ พระเจ้าตากสินจึงว่าแก่ผู้คุมเพชฌฆาตว่า ตัวเราก็สิ้นบุญจะถึงที่ตายอยู่แล้ว ช่วยพาเราไปแวะเข้าไปหาท่านผู้สำเร็จราชการ จะขอเจรจาด้วยสักสองสามคำ ผู้คุมก็ให้หามเข้ามา ได้ทอดพระเนตรเห็น จึงโบกพระหัตถ์มิให้นำมาเฝ้า
มิให้เข้าพบ ผู้คุมเพชฌฆาต จึง นำ พระองค์ ไป ประหาร สิ้นใจทั้งๆ ที่ผนวช คนที่เป็นเพื่อนคนนั้น ฆ่าล้างโคตรของพระเจ้าตากจนสิ้น และสร้างประวัติศาสตร์ที่ผิดเพี้ยน ให้เราต้องเรียนและครัวจดจำ สมพระเจ้าตากสิน ทรงสวรรคตเมื่อ พ.ศ. ๒๓๒๕ สิริพระชนมายุได้ ๔๘ พรรษาทรงครองราชย์เป็นเวลา ๑๕ ปี พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงพระปรีชาสามารถกอบกู้ประเทศชาติให้เป็นเอกราชอิสรภาพตราบเท่าทุกวันนี้ประชาราษฎร์ผู้สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ จึงยกย่องถวายพระเกียรติพระองค์ท่านว่ามหาราช ที่ ทุก วัน ที่ เรา ได้ อยู่ กัน ทุก วัน นี้ ก็ คืน ความ เสียสะละ ของพระองค์ ละ ทหารเสือ ของพระองค์ นะ ครับ ผม เชื่อ ว่า ความ จริง เป็น สิ่ง ไม่ ตาย นะ ครับ ผม
ส่วน พระยาพิชัยดาบหัก ครับ
วาระสุดท้าย
เมื่อเสนาฯถึงวังก็ยั้งม้า
นำพระยาพิชัยไปเข้าเฝ้า
พญาเสือยิ่งกร่างยิ่งย่างเบา
แต่ทุกเท้าท่วงท่าสง่างาม
พระพุทธยอดฟ้าฯมหากษัตริย์
จึงได้ตรัสเกริ่นนำเป็นคำถาม
“ท่านเคยอยู่ใกล้ชิดคอยติดตาม
ร่วมสงครามพระเจ้าตากมามากมาย
ถึงแม้ว่าองค์ท่านสวรรคต
เรายังจดจำเห็นเป็นสหาย
เคยร่วมท้าฝ่าฟันอันตราย
เห็นความตายทุกวันไม่พรั่นพรึง
เราและท่านต่างเหมือนเมื่อเคลื่อนทัพ
หวังไทยกลับคืนพลังอีกครั้งหนึ่ง
จะอดอยากปากแห้งหมดแรงตรึง
ไปให้ถึงฝั่งจงปักธงไทย
เราสิ้นท่านตากสินก็สิ้นเพื่อน
จะกี่เดือนกี่ปีกี่สมัย
เคยโอบเอื้ออาทรเมื่ออ่อนวัย
เราเสียใจอย่างหนักใครจักรู้
ท่านพระยาพิชัยผู้ใจเด็ด
จะสำเร็จถ้ารวมกันร่วมสู้
เพื่อดินไทยไตรรัตน์ไร้ศัตรู
ท่านจงอยู่ช่วยงานเพื่อบ้านเมือง”
ขอเดชะพระอาญามิพ้นเกล้า
ข้าพระพุทธเจ้าใช่ปราชญ์ที่ปราดเปรื่อง
รู้แต่รบแต่วังมลังเรือง
หารู้เรื่องในส่วนที่ควรการ
ข้าพระองค์หากมีความดีก็
จะทูลขอมหาราชชาติทหาร
รับบุตรที่ข้าฯหวงดั่งดวงมาน
เพื่อช่วยงานองค์ท่านตามบัญชา
ข้าฯรับใช้ใต้เท้าพระเจ้าตาก
แม้ทรงจากสู่สรวง ณ ห้วงฟ้า
ขอตามไปรับใช้ใต้บาทา
มิเป็นข้าสองเจ้าบ่าวสองนาย..”
พระพุทธยอดฟ้าฯมหาราช
มิทรงอาจยั้งหยุดหรือฉุดท้าย
จำประหารสีหราชแห่งชาติชาย
ที่เหล่าร้ายอริราชนั้นหวาดกลัว
จึงตรัสด้วยสุรเสียงเยี่ยงกษัตริย์
ให้เร่งนำไปมัดแล้วตัดหัว
ทรงปิดเรื่องราวลับไว้กับตัว
ตราบจนชั่ววาระแห่งพระองค์
๒๙๑.คือเรื่องพระเจ้าตากที่ภาคใต้
ผู้ครองไตรสมถะเป็นพระสงฆ์
ทรงดูแลลูกท่านอย่างมั่นคง
แต่จำลงดาบฆ่าพระยาพิชัย
...............................................
ลานประหารลานร่มแต่ลมขาด
เพชฌฆาตนั่งก้มประนมไหว้
“อโหสิฯนะพ่อขออภัย
โปรดอย่าได้จับจ้องคิดจองเวร”
นักรบนั่งทอดร่างอย่างสงัด
ผูกหลักมัดตาไว้มองไม่เห็น
หากแต่ใจชาติสิงห์กลับนิ่งเย็น
แหละจะเป็นเช่นนั้นนิรันดร
ธรณีที่ข้าอุตส่าห์ปก
มิสะทกความตายแหละทรายร้อน
จงโอบรับกายาเมื่อข้านอน
รับตะกอนเถ้ากระดูกของลูกชาย
ดาบข้าเหน็บเก็บไว้อยู่ในฝัก
จะไม่ชักออกมาทั้งขวาซ้าย
เล่มที่ข้าแสนรักนั้นหักปลาย
แทนความหมายที่มีในชีวิต
ข้าเหน็ดเหนื่อยเหลือเกินเมื่อเดินทัพ
ข้าขอหลับพำนักดินศักดิ์สิทธิ์
กลางสายลมร่มพืชที่มืดมิด
ภารกิจแผ่นดินนั้นสิ้นแล้ว
โน่นหิ่งห้อยด้อยแรงและแสงส่อง
เจ้าลอยล่องสู่สรวงหรือดวงแก้ว
ราชันย์ท่านอยู่หาวหรือดาวแวว
ช่วยชี้แนวนำพาส่งข้าไป……
..............................................
เพชฌฆาตวาดรำแล้วทำท่า
ควงดาบพร้ารอนรอนดูอ่อนไหว
แล้วลงดาบฉับพลันในทันใด
ลมหายใจจอมทัพจึงดับลง
สายลมเพิ่งพัดพรายใบไม้ร่วง
ค่อยค่อยควงร่างหมุนกลางฝุ่นผง
ห่อผ้าเก่าเปิดคว้างลงกลางวง
เห็นกลีบทรงผุพัง..กระดังงา….
..............................................
จ้อย..จำคำพ่อไปไว้ใช้เถิด
เมื่อเราเกิดเป็นชาย..แม้ภายหน้า
ต้องรู้คุณบิดาและมารดา
รู้รักษาท้องถิ่นแผ่นดินไทย” ผม ไม่ เชื่อ ว่า พระยาพิชัย จะ หนี เข้า ป่า ไป แน่น นอน นะ ครับ ผม 5555 อิ อิ