สวัสดีค่ะ ท่าน วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--

ชอบประโยคนี้จังค่ะ

"หากนำปัญหาของแต่แลคนมาวางตรงหน้า แล้วเอาปัญหามาแลกมาเปลี่ยน เชื่อแน่ว่า ทุกคนต้องหยิบเอาปัญหาของตัวเองกลับ เพราะเรารู้ปัญหาของเราว่าใหญ่เล็กแค่ใหน สำคัญอย่าง เหมือนกับเราไม่รู้ปัญหาคนอื่นว่าใหญ่เล็กสำคัญอย่างไร"

บางครั้งปัญหาของเราก็ไม่ใหญ่เท่าไหร่ แต่มัวแต่นั่งมองอยู่นั่น เลยดูเหมือนว่ามันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เคยติดใจสุภาษิตหนึ่งที่ว่า "ฉันเคยร้องไห้เมื่อไม่มีรองเท้าสวยๆใส่ จนกระทั่งฉันเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งที่ไม่มีเท้า"

เห็นด้วยค่ะ ว่า "การแก้ปัญหาต้องมีสติ มีปัญ ใช้เวลา และใจเย็น"   เราจะรู้สึกว่ารองเท้าที่มียังใช้ได้อยู่

ขอบคุณสำหรับบันทึกเตือนใจดีดี บันทึกนี้ค่ะ