...ยายธีแอบไปคิดถึงตอนเรียน..โรงเรียนศิลปศึกษาต่อมากลายเป็น"ช่างศิลป"..เรามีโรงเรียนที่ตอนเช้าเรียนวิชาสามัญตอนบ่ายเรียนวิชาศิลปะ...(ตอนจบสามารถสอบวิชาครู..ออกไปทำอาชีพได้..ถ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้...)ตอนนั้นมีมหาวิทยาลัยอยู่ไม่กี่แห่ง.....

...คิดต่อไปว่า..ทำไมเราถึงจะต้องเรียนกันหลายสิบปี..กว่าจะได้กระดาษติดระดับ..หลายๆแผ่น(บางคนมีไว้แขวนข้างฝาให้บิดามารดาดูเล่นเป็นขวัญตา)..หลายๆคนจนเพราะส่งลูกเรียน..

...ภาษาต่างๆเรียนกันแบบเร่งรัดสามารถอ่านออกเขียนได้ในเวลารวดเร็ว(หากครูดีมีประสิทธิภาพจริงๆ..และผู้เรียนให้ความสนใจอย่างจริงใจ..(ไม่ใชเรียนแบบบังคับเรียน)....

..เป็นไปได้ไหม..หากเราจะปรับระบบการเรียนกันใหม่..ไม่มีคำว่าบังคับ..หากเรียนรู้กันไปตลอดชีวิต..ตั้งแต่ต้น...ภาคประถมวัย..ผู้สอนคือพ่อแม่..และครูอนุบาล."ซึ่งคิดว่ารุ่นนี้คงอ่านออกเขียนได้กันหมดแล้ว"..ระบบการเรียนคือระบบผสมผสานระหว่าง..ทฤษฎี..ทักษะ..ปรัชญา..ศาสนศาตร์..วิทยาศาตร์..เทคนิค..ชีววิทยา..กับสิ่งแวดล้อม..ให้ควบคู่กันไป..เป็นกระบวนการกลาง...ซึ่งผู้เรียนสามารถแยกแยะไปตามความสามารถของคนและความต้องการรวมของสังคม..