มีข้อค้นพบ(เดิม ๆ) เพิ่มเติมดังนี้ครับ

ระบบราชการ เองไม่ได้ให้การสนับสนุนการทำงานเหมือนลมปากที่พ่อนออกมาแต่ละรัฐบาลเลย

ตัวอย่างเช่น ในการสนับสนุนประประมาณของภาครัฐ ที่มีต่อภาคประชาสังคมระดับพื้นที่ กลุ่มคนหรือชุมชน จะลดลงทุกปี

แต่ในขณะที่บุคลากรภาครัฐ ยังเบิกได้เต็ม ทั้งค่าเดินทาง เบี้ยเลี้ยง ค่าที่พัก ฯลฯ

ส่วนภาคประชาสังคม ไม่ว่าอยู่บนเขาลูกไหน ดอยไหน ต้องมาเสียเวลาในร้อยละ ร้อยห้าสิบถึงสองร้อย ในการจัดทำเอกสารการเงิน เช่น ถึงแม้ว่ารับเงินห้าบาท ต้องมีสำเนาบัตร จ่ายเงิน10 บาทต้องมีใบเสร็จที่มีหัวร้าน เวลาจะถ่ายเอกสารต้องเดินทางไป 20 กม. ระหว่างชุมชนเดินทางไปมาหาสู่กัน 10 กิโลเมตร เส้นทางสันเขาให้ค่าเดินทาง 100 บาท งบประมาณสนับสนุนการทำงานภาคประชาสังคม ของทั้งจังหวัดสามปี เท่ากับการจัดประชุมสัมนาของหน่วยงานภาครัฐ ด้านยาเสพติดที่จัดในโรงแรมครั้งเดียว

นี่คือเศษเสี้ยวของภาพจริงที่เกิดขึ้นครับ และที่สำคัญ ไม่มีนักวิชาการคนไหน ที่ลงมาทำงานและเคียงข้างกับภาคประชาสังคมอย่างแท้จริงครับ....