ขอบคุณที่แบ่งปันคะ เป็นอีกความเห็นหนึ่งที่ชวนคิด

 หากปฏิบัติกับใครไม่ได้ ก็ลองลงมือปฏิบัติกับตัวเราเอง ให้มี "เมตตา" กับตัวของเรา วิธีการง่ายๆ คือ รักตัวเอง

ฟังทั้งกลุ่มเห็นด้วย และไม่เห็นด้วย..รับรู้ แต่ไม่รู้สึกอะไร

เวลาไปทะเล เดินไปกันสองคน กลับมาที่พัก ถามว่าเห็นเหมือนกันหรือเปล่า

ยังเห็นไม่เหมือนกันเลยคะ คนหนึ่งเห็นชายหาด คนหนึ่งเห็นท้องฟ้า

คนที่เห็นชายหาด หรือเห็นท้องฟ้า เป็นคนรู้จักทะเลมากกว่ากัน ?

คงอยู่ร่วมกันได้ ถ้าไม่มีใครเหมาว่าตัวเองรู้จักทะเลอยู่คนเดียว
รู้ตัวว่าไม่รู้หมด จึงถือว่าเป็นผู้รู้จริง..

นี่เป็นแค่มุมมองหนึ่งคะ