สวัสดีค่ะ

บทกลอนอันไพเราะ ชวนคิด และปล่อยวาง ขอบคุณค่ะ

..................................

กว่าจะเห็นเป็นครูรู้คุณค่า

ทุกข์หนักหนาพอสมควรจวนจะสิ้น

ต้องหมกมุ่นขุ่นข้องหมองดวงจินต์

ไม่ยลยินปล่อยวางอ้างว้างใจ

ต่อเมื่อคลายปมจิตพิจารณา

จึงรู้ว่าหลงทางอย่างเหลวไหล

สติมาปัญญามีชี้ทางไป

จึงอยู่ได้ทั้งสองทางอย่างมั่นคง.