แม่ของฉันคือ

แม่ของฉัน ก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง ซึ่งให้กำเนิดฉัน เลี้ยงดูฉันด้วยความโอบอ้อมอารี คอยให้ความรักซึ่งปะปนมากับน้ำเสียงที่คอยดุด่าว่ากล่าวตักเตือน ฉันรู้ว่า แม่ของฉันดุด่าว่ากล่าวฉันเพราะฉันรู้ว่าท่านอยากให้ฉันได้ดี เป็นคนดีของสังคม"แม่" เป็นผู้หญิงที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน

บางครั้งแม่พยายามจะช่วยฉันทำการบ้าน หรือ ทำงานต่าง ๆ ฉันรู้ว่าแม่เหนื่อย แต่ แม่ของฉันก็ไม่เคยบ่น หรือ ท้อแท้ หรือไม่พยายามช่วยฉันเลยสักครั้ง แม่ของฉันอยากให้ฉันเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซน เรียนเก่ง ๆ แม่จึงคอยตักเตือนฉัน

เวลาฉันทำผิด แม่ก็จะบอกกับฉันว่า " ไม่เป็นไร คราวหลังอย่าดื้อ อย่าซนนะ " แม่ึืคือคนที่คอยให้โอกาสฉันทุกครั้ง แม่ไม่เคยไม่ให้อภัยฉันเลย

แม่ ต้องมานั่งกังวลว่า วันนี้ฉันจะทำข้อสอบได้มั้ย .. จะกลับบ้านดึกมั้ย.. จะทำการบ้านจะทำการบ้านเสร็จหรือปล่าว.. แม่จะคอยนั่งรอฉันให้กินข้าวให้เสร็จแล้วท่านค่อยนั่งกินหลังจากฉัน เพราะกลัวว่า ฉันจะกินไม่อิ่ม บางครั้งพี่ ๆ ฉัน และน้องของฉัน กินกับข้าวจนหมด ไม่มีเหลือให้แม่กิน แม่ก็ไม่เคยบ่นว่า ทำไมไม่เหลือให้แม่.. แม่ก็จะนั่งกินอาหารที่้เหลือไป โดยไม่บ่นและไม่ว่าพวกฉันเลยสักคำ..

แม่เป็นคนที่คอยให้ึความหวังฉันเรื่อยมา คือ เวลาที่ฉันเจ็บป่วย แม่ก็จะมานั่ง หรือ นอนเฝ้าที่โรงพยาบาล แม่ไม่เคยห่างฉันไปไหนเลย แม่ต้องทนนอนบนโซฟาแข็ง ๆ เพื่อนอนเฝ้าฉัน แม่ไม่อยากให้ฉันอยู่ลำพังเวลาฉัน เจ็บป่วย..ท้อแท้.. หรือสิ้นหวัง แม่จะคอยให้โอกาส คำตักเตือน คำแนะนำ และกำลังใจฉันตลอดเวลา

"ฉันจึงอยากจะบอกแม่ว่า ฉันรักแม่ที่สุดในโลก"