การจัดการศึกษา ขาดการมองภาพองค์รวมของทั้งประเทศทั้งรัฐและเอกชนต้องไปด้วยกัน และต้องตอบโจทย์ความต้องการกำลังพลของประเทศได้

ภาครัฐมีงบประมาณมากมีกำลังประสานสถานประกอบการใหญ่ๆ ควรทำเรื่องที่เอกชนทำไม่ไม่ได้ เช่น น้ำมันไบโอฯ ปิโตรเคมี อุตสาหกรรมยาง ฯลฯ

ควรเน้นทำเรื่องคุณภาพมิใช่ไปเน้นเรื่องปริมาณ เรื่องเปิดรับหลายๆรอบในสาขาที่เอกชนเปิดอยู่เพื่อไปเน้นเรื่องเงินอุดหนุนรายหัวที่จะเข้าวิทยาลัย

จนกลายเป็นธุรกิจศึกษาไปแล้วทั่วประเทศ เช่นวิทยาลัยเกษตร วิทยาลัยศิลปหัตกรรม ที่ลืมวัตถุประสงค์การจัดการศึกษาไป

น่าสงสารเด็กไทยที่ตกเป็นเหยี่อของนักจัดการศึกษาระดับ ดร.หัวขาวๆทั้งหลาย

และที่ทยอยปิดตัวไปแล้วหลายสถานศึกษาเอกชน ที่ไม่มีทุนสามารถแข่งขันกับภาครัฐได้ถึงจะผ่านการประเมินจาก สมศ. หรือเป็นโรงเรียนรางวัลพระราชทานก็ตาม (จริงควรจะบอกเขาให้ขายโรงเรียนไปเถอะ เพราะภาครัฐจะทำเองทั้งหมด)

ลองศึกษาประวัติ ดูนะครับว่าใครไปขอร้องเอกชนให้มาช่วยรัฐจักการศึกษาด้วยเหตุผลใด??