พระที่นิมนต์ไปด้วย จิตใจค่อนข้างจะคับแคบ ปรับตัวได้ยาก และเรื่องมาก ซึ่งดูท่าจะต่างออกจากไปความเป็นพระ ทำให้นึกถึงที่องค์หลวงตามหาบัวเคยเทศน์สอนเรื่องพระแท้พระปลอม และเมื่อสักครู่ได้เปิดหนังสืออ่านของหลวงปู่ผั่น ท่านบอกว่าความเป็นพระอยู่ที่ใจไม่ใช่อยู่ที่พระห่มคลุมกลาย

พระที่นิมนต์ไปด้วยไม่ได้มีการสำรวมซึ่งกาย วาจา ใจเลย แม้แต่สถานที่ประสูติอันเป็นสถานที่พึงแสดงซึ่งความเคารพในสัญลักษณ์นั้นแต่กิริยาวาจาเอาแต่ใจ ไม่นอบน้อมและก้าวร้าวทำให้การเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางที่น่าสลดสังเวชใจยิ่งนัก

แต่นั่นแหละทุกอย่างคือ การเรียนรู้ หากว่าเราได้ฝึกฝนการมองหาคุณค่าและความดีของคนหรือสิ่งที่อยู่รอบตัวบ้างโลกนี้และคนแวดล้อมคงจะมีความสุขและลดความขัดแย้งลงไปบ้าง หากเราใช้แต่อารมณ์ จะมีใครสักกี่คนในโลกนี้จะมารองรับอารมณ์ของเราได้

ลองนึกถึงใจเขาใจเราบ้าง อย่าได้แต่ค้นหาความชั่วร้ายของคนนั้นคนนี้เลย ลองหาความดีที่เขามีอยู่...