ตอนที่นิมนต์ไปไม่ได้คิดอะไร คิดว่าพระสายป่าจะมีความเรียบง่ายไม่เรื่องมากเท่าสายบ้าน จากที่ได้วิ่งเข้าวิ่งออกวัดป่าบ้านตาดได้เห็นปฏิปทาครูบาอาจารย์แต่ละท่านไม่เคยเรียกร้อง หรือเรื่องมาก อย่างไรอย่างนั้นคือความเรียบง่ายและความงดงาม อีกทั้งคณะที่ไปด้วยก็เป็นนักปฏิบัติ ที่ไม่ได้มีอุปนิสัยชอบปรนเปรอพระด้วยวัตถุสิ่งของ เพราะเคยเห็นโยมผู้หญิงจากวัดแห่งหนึ่งที่เคยนิมนต์พระไปพม่าเธอช่างน่าทำให้ศาสนาเสื่อมเสีย เพราะเธอชอบประจบฉอเลาะพระ "ครูบาคะครูบาขา" ... และช่างสรรหาเงินมาปรนเปรอพระทำให้เสียอุปนิสัยของพระ และซื้อของให้พระอย่างมากมาย

การเดินทางครั้งนี้ได้เห็นการเปรียบเทียบ เอาไปเอามาพระสายบ้านกลับดูสงบ พระอีกสายดูถือเนื้อถือตัวเรื่องมากเข้ากับใครก็ไม่ได้เพราะมัวแต่แบกความเป็น "ตัวกู" ไปด้วย ใครๆ ก็ไม่อยากเข้าไปเสวนา ผู้จัดก็ได้แต่ปรับสถานการณ์ไปตามเหตุการณ์ ส่วนในเรื่องการใช้วัตถุก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันเลย

ความไม่สำรวมในสมณะพอกันแต่แสดงออกกันคนละเรื่อง เป็นเรื่องที่น่าสลดสังเวชกับหนึ่งในพุทธบริษัทสี่...